Samantha Maes Coaching en Training

Deze keer geen ondernemer met een winkel. Wel heeft ze een hele mooie praktijk op slechts 20 minuten rijden van Dordrecht, in het landelijke Streefkerk. Enkel al van het rijden door de polder, word je rustig. Enige tijd geleden wilde ik graag in plaats van de geijkte teambuildingsactiviteiten, iets concreters voor het team waar ik in werkte. Coaching leek mij een mooi middel om de verbinding onderling te verbeteren. Om inzicht te krijgen, wat de kracht is van ieder individu binnen het team. Zodat we daar beter op in konden spelen. En dat het vertrouwen in elkaar, zou worden vergroot. Na wat onderzoek op het internet en het aanschrijven van een tweetal bureaus, ontving ik een lijst met coaches in de regio. Op de lijst zag ik direct een naam, die mij bekend voor kwam. De naam van een moeder, die ik van het schoolplein ‘kende’. Een warm en kleurrijk mens. Samantha Maes. Ik wist dat Samantha ZZP’er was en gunde haar graag de opdracht. Gelukkig wilde zij deze uitdaging wel aangaan en ging ze met ons team aan de slag. 

Tijdens de eerste coaching-sessie moest ik, net als ieder ander, het een en ander over mijzelf vertellen. Ik vertelde over mijn Indische achtergrond en Samantha reageerde direct met ‘ah.. nú gaan er bij mij allemaal lampjes branden’. Maar bij mij bleef het licht echter nog even uit, er ging nog helemaal niets branden haha.. Gelukkig plakten we er nog een paar 1 op 1 sessies aan vast en heeft zij mij echt verder kunnen helpen. De lampen zijn inmiddels ook bij mij aan. En juist, omdat ik uit ervaring weet ik hoe fijn het is, als iemand van buitenaf je helpt bij het ontdekken, welke kant op te gaan of een helpende hand biedt bij bijvoorbeeld team-coaching, gun ik echt iedereen zo’n fijne coach als Samantha. Ook in een onzekere tijd als deze. Misschien wel juist nu. En dat was exact de reden waarom ik haar benaderd heb om te interviewen!

Leuk dat ik je mag interviewen! Ik weet dat je jarenlange ervaring als trainer en coach hebt, maar van origine kom je uit de zorg, toch?

“Dat klopt ja. Van origine ben ik verpleegkundige. Dus ik heb mijzelf al opgegeven om eventueel bij te springen in deze vreemde corona-situatie. Ik heb alleen geen BIG registratie meer. Dus dan mag ik alleen maar ‘handen aan het bed’ zijn en geen handelingen uitvoeren. Hopelijk gaat deze nare situatie gauw voorbij en kunnen we allemaal weer aan de slag. Maar ja, dat hoopt iedereen.”

Ja, vreemd he? Het raakt ons allemaal persoonlijk maar we zitten er ook samen, met elkaar, in.

“Ja. Ik coach onder andere artsen. Van de week sprak ik bijvoorbeeld met een longarts van de IC uit een nabij gelegen ziekenhuis en zij kwam net uit haar dienst. Dan hoor je alles uit eerste hand. Dat is wel heftig. Voor haar was het mentaal heel zwaar. Wat dan wel fijn is, is dat ik daar dan iets in kan betekenen.”

Wanneer merkte je dat je iets anders wilde qua werk?

“Ik werkte in het ziekenhuis als oncologie verpleegkundige en weet nog goed dat ik dacht ‘ja.. dit is het nu.. voorlopig’. Want je kunt nog een management opleiding gaan volgen, maar dat wilde ik niet. En er waren net nieuwe specialistische functies vrijgekomen, maar ook direct al vergeven aan drie andere verpleegkundigen. Vooral de nachtdiensten vond ik heel naar, dus ben ik overgestapt naar de farmaceutische industrie. Hier kon ik artsen uit gaan leggen, hoe ze moesten werken met bepaalde middelen. Dat voelde als meer naar de bron toe gaan. Want als ik aan het bed sta, ben ik er alleen voor die ene patiënt en nu reikte mijn invloed gevoelsmatig verder. Dus ik ben uit de zorg gegaan, maar wel altijd in contact met gebleven.”

Wanneer ben je trainingen gaan geven?

“Op een gegeven moment kwam er een nieuw medicament uit. En na het testen, bleek dat dit middel zo potent was, dat dit steeds verder naar voren, in de lijn van behandelingen werd opgeschoven. Het middel werd niet langer aan het einde van het ziekteproces gebruikt, maar steeds vaker in het begin. Wat maakte, dat er veel meer patiënten mee behandeld werden. En wanneer bleek, dat het middel ook nog eens voor meerdere vormen van kanker inzetbaar was, werd onze afdeling enorm uitgebreid. Al deze nieuw aangenomen mensen moesten opgeleid worden. En daar ben ik toen voor gevraagd. Zo ben ik trainingen gaan geven. En van daaruit ook in de coaching gerold. Ik ben toen allerlei coachings opleidingen gaan volgen. Maar dit was altijd nog binnen het bedrijf waar ik destijds werkte.”

Wanneer startte je voor jezelf?

“Het bedrijf had op een gegeven moment geen grote nieuwe producten meer in de pijplijn, waardoor het ging reorganiseren. Trainers werden voortaan extern ingehuurd en zodoende moest ik er met nog 2 collega’s uit.”

Vond je dat jammer?

“Nou.. dat vond ik in de tijd niet zo heel erg, eerlijk gezegd. Want ik had toen drie kinderen onder de 4 jaar en mijn jongste zoon huilde heel veel. Ik moest hier minimaal 4 dagen per week werken en dat was op dat moment eigenlijk teveel van het goede. Daarbij kreeg ik een mooie regeling. Dus het kwam mij eigenlijk wel goed uit. En toen ben ik voor mezelf begonnen. Ik dacht ‘ik zie het wel. Als het lukt, blijf ik dit doen en als het niet lukt, dan zie ik wel weer verder’. En het lukte.”

Hoe heb je dat aangepakt?

“Ik ben in de vorige crisistijd begonnen en dat ging niet vanzelf, want mijn netwerk was voornamelijk binnen dat ene bedrijf. Mijn geluk was echter, dat door de reorganisatie meerdere collega’s weg moesten en bij vergelijkbare organisaties in de farmaceutische industrie aan de slag gingen. Ook bij die organisaties waren trainingen nodig en was het ook niet meer intern geregeld, maar uitbesteed. Zodoende kon ik ook daar trainingen gaan geven. Zo is het balletje gaan rollen. Bovendien mocht ik toen ook voor de doelgroep, verpleegkundigen en artsen, worden ingezet. Dat vond ik nòg leuker om te doen. In eerste instantie gaf ik daar dan trainingen namens een farmaceut, maar op een gegeven moment vroegen de artsen of verpleegkundigen of ik ook nog andere trainingen wilde komen geven. Zo ben ik weer in het ziekenhuis terecht gekomen, terug op het oude nest.” Samantha lacht. “Je kan het meisje wel uit de zorg halen, maar de zorg niet uit het meisje. Als het eenmaal ‘aan’ is, dan is dat een soort gen en dan is het voor altijd ‘aan’. En ik werk ook voor andere domeinen hoor, maar deze combi vind ik wel heel erg fijn.”

Zitten er grote verschillen in de diverse organisaties waar jij trainingen geeft?

“Ja, er zijn zeker verschillen waarneembaar tussen de diverse organisaties en domeinen. Ik werk onder andere voor de overheid, semi-overheid, scholen, de zorg maar ook voor grote commerciële organisaties. Er is mijn inziens grote winst te behalen, als je de verschillende ‘werelden’ met elkaar combineert. Mooi, als ik daarin een verbindend element kan zijn.”

Je begon dus met het intern geven van trainingen. Herinner je je nog de eerste keer, dat je training moest geven voor een groep die je niet kende? Was je zenuwachtig?

“Ik was alleen maar minder zenuwachtig! Ik merkte direct dat mijn integriteit en kracht ligt in het niet kennen van de doelgroep. Want toen ik het enkel intern bij mijn vorige werkgever deed, had ik veel kennis over alles wat er speelde. Dan kan ik best omzichtig zijn. Ik ben van mijzelf nogal politiek correct en omdat ik daar de collega’s kende, wilde ik niemand voor het hoofd stoten. Wanneer je die kennis niet hebt, ben ik eigenlijk op mijn sterkst. Dan komt het wel voor dat ik denk ‘Wat is hier gaande?’ Maar dan kan ik daar heel zuiver naar kijken, omdat ik ook echt geen idee heb, wie in de groep de eerste ‘in lijn’ is. Dus ben ik veel vrijer om te trainen, dat merkte ik heel snel. Het contact met mijn vorige werkgever is nog steeds heel goed. Zij hebben mij veel ingehuurd en doen dat nog steeds. Maar doordat er daar in de loop der tijd ook één en ander veranderd is, is er meer afstand tussen ons is gekomen. En merk ik dat mijn blik helderder is en ik voel mij vrijer als ik nu daar trainingen verzorg. En dat maakt mij weer beter in mijn vak.”

Mooi dat je dan zo objectief naar de situatie kunt kijken..

“Ja, inderdaad. Want je bent er geen ‘onderdeel’ meer van. Dat scheelt.”

Vind je het nog wel eens spannend om training of coaching te geven?

Ja, wel eens hoor. Soms sta je voor een pittige groep of is er een groot conflict binnen een team of organisatie. Dat is soms wel lastig.”

Je werkt alleen als zelfstandige. Heb je wel mensen om je heen verzameld, om mee te kunnen klankborden? 

“Gelukkig wel. Want naast dat ik regelmatig aan zelfreflectie doe, mij afvraag of ik mijzelf voldoende ontwikkel, volg ik jaarlijks ook trainingen of een opleiding. Want ik ben mijn eigen instrument dus ik moet zorgen dat ik up-to-date blijf. Verder doe ik heel veel aan intervisie. Daar heb ik verschillende groepjes voor. Zo heb ik intervisie om echt diep bij mijzelf naar binnen te gaan, op identiteitsniveau. Dan rijzen vragen op als ‘wat voor soort coach of trainer wil ik zijn’? Maar ik heb ook intervisie op functioneel niveau. En bij die intervisie groep klop ik aan, wanneer ik advies wil over een opdracht of als ik ergens tegenaan loop. Dan vraag ik wat zij zouden doen bijvoorbeeld. Met de tijd heb ik echt totaal verschillende klankbord groepjes om mij heen gevormd en dat werkt heel goed.”

Mis je het hebben van collega’s wel eens?

“Dat is wat ik het langst heb gemist, ja. Het hebben van collega’s.” Samantha zucht. “Wanneer je voor jezelf begint, is dat ook echt wel even zoeken. Want ik ben een énorm gezelschapsdier en vond het altijd heerlijk om op maandag bij de koffieautomaat te vragen, hoe iemands weekend was geweest!”

Vorig jaar verhuisde je uit het centrum van Dordrecht naar Streefkerk. Was dat een grote verandering?

“Ja best wel. Ik mis Dordrecht soms. Het is hier heerlijk in Streefkerk hoor en we wonen hartstikke mooi. Maar ik merk nu dat ik het zo gewend was, om op het schoolplein of onderweg ergens heen, bekenden tegen te komen. Dan stapte ik even van mijn fiets af, om een praatje te maken. Dat heb ik nu niet meer en vind ik soms wel jammer.”

Wat is er zo leuk aan het werken als coach?

“Ik ben iemand die heel makkelijk kan aansluitend bij een ander. Ik ben erg benaderbaar en kan heel goed in de huid kruipen van de cliënt. Maar, dat is tegelijkertijd ook een valkuil. Want daardoor zou je als coach heel erg kunnen gaan aansluiten en iemand gaan sparen. Terwijl je juist diegene een spiegel voor wilt houden. Het is en blijft zoeken, naar waar iemand het meeste aan heeft, op zijn of haar ontwikkel pad. En daarbij moet je je eigen behoefte als coach uitschakelen. Dat maakt het ook zo boeiend voor mij. Ik vind echt elke cliënt leuk. Het maakt mij niet uit wat je achtergrond is of waar je vandaan komt, er is altijd iets wat mij boeit. Ik ben nu eenmaal nieuwsgierig naar waarom mensen bepaalde keuzes maken. En wat het met ze doet? Dat is iets in mij.. dat gaat nooit uit. Dat is er gewoon altijd.”

Waar word jij in je werk het meest gelukkig van?

“Wat ik het mooiste vind om te zien.. is wanneer ik met mensen samen zit, die in een bepaald patroon vastzitten en ze dat kan laten inzien. Dat ze uit zichzelf denken ‘Oh? Maar wacht eens even.. dìt is wat ik doe.. en dàt maakt, dat ik nu hier ben. En dat wil ik niet.’ Dan gaan er kwartjes vallen. Of soms hele honderd euro biljetten haha.. En wanneer ze de volgende keer weer bij mij komen, ze zelf aangeven dat ze er iets mee gedaan hebben èn het hen ook nog geholpen heeft. Ja, dat is mooi.”

Nu kan ik mij goed voorstellen dat je na je werk, ook nog nadenkt over het één of ander. Hoe zorg jij dat er een goede balans is tussen werk en privé?

“Ja dat vind ik echt heel lastig. Want het is ‘practice what you preach’ hè? Je gaat vaak mensen iets leren, wat je zelf ook nog te leren hebt. Nu heb ik 1 vrije dag in de week, de woensdag. Die is een soort van ‘heilig’. Mocht ik incidenteel toch op deze dag moeten werken, dan zorg ik voor een andere vrije dag in diezelfde week. En op mijn vrije dag, doe ik iets wat ik heel erg leuk vind. Dat kan van alles zijn! Kijk, het is niet zo dat ik s’ avonds nooit op mijn mail zit, want dat doe ik wel. Maar het gaat om de balans. Het is meer dat ik gaten in mijn agenda plan, waarop ik niet met werk bezig hoef te zijn.”

Wat zou je graag nog willen als zelfstandig ondernemer?

“Sinds enige tijd ben ik ook paardencoach. Ik heb geen eigen paard, maar wel een heel lief verzorgpaard, vlakbij mijn huis. Ik zou het nog wel heel gaaf vinden om een mooie plek te vinden, waar ik samen met een (eigen) paard, coaching sessies kan gaan geven.

Ja, en weet je wat ik ook heel graag zou willen?” Samantha glimlacht. “Dan kom ik toch weer in het ziekenhuis uit.. bij de bron! Want ik zie veel artsen en specialisten en ik zou hen graag nòg meer willen blijven trainen. Om de verbinding tussen de verschillende afdelingen te verbeteren. Maar ook voor henzelf, zodat ze niet vastroesten in hun eigen overtuigingen. Daar wil ik dynamiek in aanbrengen! Door ze te coachen, bezig te blijven met hun eigen ontwikkeling. Niet alleen op inhoudelijk vlak, maar juist op het vlak van ‘hoe zorg ik dat mijn nieuwe mensen goed opgeleid worden’ en ‘hoe zorg ik dat ik blijf communiceren met de wereld om mij heen’. Dat ze nog meer gaan samenwerken met elkaar. Dat is wel echt mijn missie.”

De laatste vraag.. we bevinden ons momenteel in een vreemde tijd. Ik merk in mijn omgeving, dat iedereen het anders ervaart. De één vindt innerlijke rust maar er zijn ook mensen, die proberen niet in paniek te geraken.. Heb jij tips?

“Ja, dat heb ik! Ik denk dat op dit moment het allerbelangrijkste is, dat ondanks dat het gevoel van controle bij veel mensen weg is, je jezelf toe laat staan dat je het spannend vindt. En dat je dàt mag voelen. Vaak proberen we iets dat we spannend vinden, weg te relativeren. Of gaan we proberen om op een gekke manier, er toch controle over te krijgen. Maar het loslaten ervan, is het aller-moeilijkst. Dat geldt ook voor het voelen. Dat er gedachtes op komen borrelen als ’oh, wat vind ik het eigenlijk ontzettend spannend’ en dat je het ook fysiek kan gaan voelen. Dat kan zijn in je nek of op je borst. Maar durf naar de angst toe te gaan en het er even te laten zijn. Want het wegredeneren of troost zoeken, heeft vaak weinig zin omdat het dan wegdrukt. Mijn tip is dus: loop er niet van weg. Geef er aan toe en laat het er zijn.. dáár ga je de innerlijke rust vinden. Want als het er mag zijn, dan hoef je het niet meer te onderdrukken en heb je uiteindelijk minder stress. Maar dat is moeilijk, zeker als het niet in je eigen patroon zit.”

Nieuwsgierig geworden? Hieronder tref je een overzicht aan waar Samantha jou bij kan helpen.

Trainingen en Workshops op maat

  • Burnout preventie training
  • Sollicitatietraining
  • Presentatietechnieken
  • Time management
  • Effectief samenwerken op basis van Insights Discovery
  • Communicatietraining
  • Feedback geven
  • Leiderschapstraining

Coaching en loopbaan begeleiding

  • Burnout preventie training
  • Leren grenzen aan te geven
  • Balans werk—privé regelen
  • Voldoening en plezier op het werk hebben
  • Zelfverzekerder zijn
  • Wat wil ik nu echt studeren en waar ben ik goed in
  • Na ontslag weer aan het werk
  • Zelfmanagement

Wil je meer weten of informatie? Kijk dan op de website www.samanthamaes.nl of neem contact met haar op.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *