Pakhuis Dordrecht

Eten.. in veel culturen niets zo belangrijk als dat. Mijn zoon vraagt steevast iedere ochtend wat we ’s avonds eten. Je kunt het maar vast weten. Eten verbindt ook. Niets zo leuk als samen proeven en genieten. In veel agriturismi in Italië organiseren ze vaste avonden waarop er samen gegeten wordt. De boerin kookt lokale gerechten en alle gasten eten gezellig met elkaar aan lange tafels in het weiland. Zoete herinneringen.

En zo is het in de Indische cultuur bijvoorbeeld niet gepast om eten te weigeren als het je aangeboden wordt. Ook al zit je nog zo vol. Of ben je niet zo’n zoetekauw en wil je het even aan je voorbij laten gaan. ’Hoezo je hoeft niet? Vind je het niet lekker?’ De eerste zinnen waarmee je standaard om de oren geslagen wordt. Nu ben ik zelf wel een lekkere eter en kan het de hele dag door doen, maar ook voor mij geld dat ieder pondje door mijn mondje gaat. Dus wanneer ik even pas op de plaats wil maken, kondig ik dat meestal vooraf bij mijn ouders aan. Om de verwachtingen alvast een beetje te temperen. Niet dat het iets uitmaakt. Er wordt al-tijd gegeten. In veel culturen is het ook een vorm van het tonen van gastvrijheid. En dat nemen mijn ouders heel serieus.

Voor verjaar- of feestdagen staat mijn moedertje dan ook dagenlang in haar keukentje de heerlijkste Indische gerechten te bereiden. Van rendang tot sambal goreng telor en boontjes. En niet te vergeten de nasi kuning. ‘Feestrijst’ zoals mijn moeder dat liefkozend aan haar kleinkinderen uitlegt. Niks uit een pakje. Aankomen met een ’boemboe’ is vloeken in de keuken. Nee, mijn moeder maakt alles vers en weet waar je de beste ingrediënten haalt. Wanneer we met z’n allen aan tafel gaan, is binnen een half uur (na nog een paar keer naar de keuken lopen om opnieuw op te scheppen) nagenoeg alles op. De laatste restjes worden in Tupperware bakjes mee naar huis gegeven. Je begrijpt dat mijn man en ik daar geen ‘nee’ op zeggen. Dat is tenslotte onbeleefd.

Iets lekkers op tafel zetten hoeft overigens niet moeilijk of ingewikkeld te zijn. Christine laat het je graag zien. In de historische binnenstad van Dordrecht staat Pakhuis Dordrecht. Of je nu wilt leren koken zonder pakjes of zakjes, deze zomer op smaakreis wilt gaan of je gewoon eens iets actiefs met familie, vrienden of collega’s wilt ondernemen; bij Pakhuis Dordrecht ben je aan het goede adres. Vandaar dat ik je meeneem en je kennis laat maken met Christine!

Christine Pakhuis Dordrecht

Hi Christine, leuk dat ik je mag interviewen. Sinds wanneer bestaat Pakhuis Dordrecht?

“Hoi, gezellig dat je er bent! De eerste kookworkshop heb ik in het eerste weekend van augustus 2019 gegeven. Dat ging hartstikke goed en het is vanaf begin af aan direct druk geweest, tot afgelopen maart en Corona ‘voor de deur’ stond.”

Hoe ben je erbij gekomen een kookstudio te beginnen?

“6 jaar geleden ben ik een jaar op wereldreis geweest. Bij terugkomst ben ik naast het runnen van een Bed & Breakfast weer op kantoor gaan werken en ben ik met een opleiding NLP (Neuro Linguistisch Programmeren) begonnen. Na een tijd van persoonlijke ontwikkeling besloot ik het roer om te gooien en te doen wat ik leuk vind! Ik ben altijd al dol op eten geweest en zie dit ook als de basis van een gezond lichaam. Ik hou ontzettend van nieuwe gerechten uitproberen en ga graag uiteten. Zeker toen ik op reis was, vond ik het heel leuk om iedere keer iets nieuws te proberen en te proeven. Juist gaan naar waar de lokale mensen eten, in Azië bijvoorbeeld bij van die straattentjes. Door de opleiding NLP kwam ik er achter dat ik het heel leuk vind om met mensen in contact te staan. Ik heb regelmatig commerciële functies gehad, waarbij ik veel contact had met mensen en vanuit mijn werkervaring wist ik dat ik goed kon organiseren en vind dat ook leuk. Daarbij had ik deze ruimte al langere tijd en die stond leeg. Iedere keer als ik hier was dacht ik ‘dit is toch zonde jongens, hier moet ik toch iets mee gaan doen?’ Dat alles bij elkaar genomen, is het begin van Pakhuis Dordrecht geweest.”

Wat leuk! Maar goed, deze lege ruimte vroeg nog wel om wat aanpassingen, denk ik?

“Nou behoorlijk haha.. Vanaf november 2018 is er hard geklust en de boel hier flink verbouwd om er een fijne plek van te maken, waar mensen met plezier samen komen. Al had ik wel snel een beeld van hoe ik het wilde hebben. De grofbouw heeft een aannemer voor zijn rekening genomen, daarnaast heb ik zelf veel gedaan en geregeld en ben met mijn broer samen aan de slag geweest. Van leidingwerk tot het betegelen van muren. Door in gesprek te gaan met verschillende mensen, ontstaat er een plan en ben ik aan de slag gegaan. Soms werd mijn broer helemaal gek van mij, belde ik hem wéér met de vraag hoe hij dit zou aanpakken? Het was heel fijn dat ik met hem kon overleggen en het scheelde ook, dat dit niet mijn eerste grote verbouwing was. Maar goed, deze keer moest ik ook met allerlei richtlijnen rekening houden.”

Ja dat geloof ik graag. Er zijn dan toch een hoop zaken om rekening mee te houden. Heb je veel hulp gehad?

“Jazeker. Naast mijn broer heeft ook mijn vader mij geholpen met bijvoorbeeld de productie van het keukenblad.  Toen kwam ik Dennis tegen, inmiddels mijn partner, we hebben samen de keuken gezet en hij heeft de tafels, de lange bank en de bar getimmerd. Ik heb de bank gestoffeerd, al het houtwerk geschilderd en heb met een vriendin de muren wit gespoten. Dat vonden we toen toch wel iets te wit en hebben we het bij één muur deels afgekrabd. De elektra leidingen wilde ik graag koper, maar dat mag helaas niet meer. Dus hebben we de buizen achteraf koper gespoten. Zo werd de ruimte karakteristieker. Stapje voor stapje ontstond zo de studio.”

En dan staat het op een gegeven moment. Hoe bepaal je dan wat voor workshops je wilt gaan aanbieden?

“Ik vind het heel leuk om steeds weer nieuwe ideeën te bedenken, want alleen maar hetzelfde doen, daar ben ik niet heel erg goed in haha… Vandaar ook de diversiteit qua aanbod. Daarbij vind ik het leuk om in te spelen op de wensen en behoeften, die een groep heeft. Ook vraag ik altijd wat het is, dat de groep verbindt. En dat kan van alles zijn. Ik heb families, vriendengroepen maar ook collega’s – die het als teamuitje doen – mogen verwelkomen. En ik bied graag een workshop op maat aan, dus als hier bijvoorbeeld een groep mannen komen koken en zij houden heel erg van bier, bied ik bijvoorbeeld aan gerechten met bier te gaan bereiden. Of.. als een groep dames hier een vrijgezellenfeestje organiseert en de aanstaande bruid houdt heel erg van zoetigheid, dan ga we dat maken.”

Vond je het in het begin spannend om de workshops te organiseren?

“Het is elke keer weer verrassend maar ik word er ontzettend blij van! Niets zo fijn als dat gasten na de workshop blij naar huis toe gaan. Natuurlijk ben ik wel eens een beetje zenuwachtig. Zoals gezegd, vraag ik de behoefte wel uit en ik heb daar dan een bepaald idee bij.. maar dat moet dan maar net goed aansluiten bij de behoefte natuurlijk. Al heb ik er tot op heden nog niet het idee gehad, er naast te hebben gezeten. De verbinding onderling is nòg belangrijker dan het koken. Natuurlijk zijn we hier om met elkaar lekker eten te bereiden, maar het samen bezig zijn wordt vaak nog méér gewaardeerd.”

Wat vind jij belangrijk in de keuken?

“Ik vind het belangrijk dat we ontspannen aan de slag gaan, je mag creatief zijn en dat je durft te proberen en doen. Kijk, als je hier komt liggen de recepten gewoon klaar hoor, maar soms vragen gasten wel om het gerecht bijvoorbeeld wat pittiger te maken. We bespreken dan de mogelijkheden en daarbij vind ik creativiteit stimuleren belangrijk. Wat nog veel mensen vergeten, is tussendoor te proeven. En dat is heel belangrijk! Je moet niet pas gaan proeven, als het op tafel staat. Juist tussendoor is het goed om te kijken of het naar je zin is.”

Moet je je altijd je als groep aanmelden voor een workshop?

“Nee, ik bied ook losse kookworkshops aan, zoals de kook- en smaakreizen waarbij we iedere keer iets uit een ander gebied gaan klaarmaken. Ook heb ik een workshop ‘Koken zonder pakjes of zakjes’ waarbij ik samen met de gasten ga kijken wat er in pakjes en zakjes aan kruiden zit en hoe je dat eenvoudig zelf kan maken. Voor deze workshops kun je je gewoon per persoon inschrijven en is het dus niet nodig je als groep aan te melden.” 

Waar komt jouw interesse voor gezonde voeding vandaan?

“Ik ben er zelf geïnteresseerd in. In de afgelopen jaren ben ik veel afgevallen en ik denk dat het voor sommige mensen heel fijn kan zijn als ze weten hoe ze iets gezonds kunt bereiden. Het is vaak onwetendheid of denken dat iets gezond is, terwijl het niet gezond is. Ik wil mensen graag aan de hand meenemen door bijvoorbeeld samen op ‘supermarkt-safari’ te gaan en daarna samen te koken. Ik merk ook wel dat er steeds meer vraag naar komt; dat de behoefte naar een gezondere levensstijl groter wordt. Zeker in een tijd als deze, is het goed om te werken aan je eigen immuunsysteem. Daarbij ben ik onlangs gestart met de opleiding Voedingsdeskundige als verlengstuk op de kennis die ik nu heb. Dan kan ik eventueel in de toekomst met een groepje of 1 op 1 aan de slag met het laten zien hoe je met een aantal ingrediënten, eenvoudig een gezonde maaltijd kan maken. Ik kom dan niet met een dieet-klaar plan maar ga ik spelenderwijs aan de gang met gezonde voeding. Ik laat mensen graag zien van, zo kan het ook.”

Hoe ben je zelf ooit gepassioneerd geraakt over koken?

Christine glimlacht. “Door divers te eten, door verschillende culturen en door mijn ouders. We gingen regelmatig uit eten, mijn vader kan goed koken, hij kookte vaak in het weekend en dan ging ik op zaterdag met hem mee om alle verse ingrediënten in te kopen. Mijn moeder houdt ook veel van koken en probeerde vaak iets nieuws uit. Al pakte dat vroeger niet altijd naar wens uit haha.. maar dat is niet erg. Door reizen, durven en proeven heb ik veel smaak ontwikkeld. Ik denk dat ik daarom zelf nu ook graag experimenteer met koken. Ik vind dan ook dat je eten niet kan verzieken. Je moet gewoon voorzichtig proberen, een beetje durven èn tussendoor dus proeven.”

Waar haal je je inspiratie vandaan?

“Pfff…. uit van alles eigenlijk. Van internet tot uiteten gaan en dan iets proeven, en er dan thuis verder mee aan de slag gaan en er mijn eigen draai aan geven. Ondertussen houd ik bij wat ik er in heb gedaan en zo ontstaat dan een eigen recept. Soms herinner ik mij een recept van mijn moeder en vraag ik haar die met mij te delen. Nou moet ik wel eerlijk zeggen dat ik zelf niet zo goed ben in het 1 op 1 volgen van een recept. Ik zie een recept meer als een basis, een handvat. En onderweg zien we wel waar we heen gaan. Dat vind ik juist zo leuk en ik kan zo heel de dag bezig zijn met eten.”

Wat is er zo leuk aan het geven van kookworkshops?

Christine geeft mij een grote glimlach. “Ik denk.. nee, ik weet het zeker! Ik krijg de meeste energie van de groep die hier komt, het creëren van de verbinding. Een groep moet meestal in het begin even aftasten, even wennen… en wanneer je ziet dat iedereen op z’n gemak raakt, lekker met elkaar aan het koken is en weer blij naar huis toe gaat, daar word ik zó blij van! Het komt vaak voor dat ik na een workshop ’s avonds nog zó vol energie zit, dat ik het lastig vind om in slaap te komen haha.. Dan zit ik hier en denk ik ‘jee, wat is dit leuk! Èn het is weer gelukt!’ Kortom: de verbinding creëren en het middel is koken.”

En als hier dan een groep komt koken, wie bepaalt dan wie wat gaat doen?

“Dat hangt er een beetje van af, hoe het loopt. Kijk, als gasten hier binnen komen dan geef ik ze altijd eerst even de tijd om te ‘landen’. Ik zorg dat er altijd iets te eten en te drinken staat, maken we een praatje en leg ik de algemene zaken uit. In de keuken worden de schorten uitgedeeld, vertel ik wat we gaan maken en hoe alles werkt. Alle recepten plus ingrediënten liggen klaar. De ene keer inventariseer ik wie welke specialiteit heeft en deel ik het in. Soms vraagt de organisator daar ook om, of ik de verdeling wil maken. Bijvoorbeeld bij een teambuilding-uitje, zodat niet altijd dezelfde mensen elkaar opzoeken maar dat het wat meer gehusseld wordt. En soms laat ik het een beetje gebeuren en zie je dat de gasten zelf enthousiast teams vormen. Het is een beetje aanvoelen en de groep begrijpen.”

Kun je vertellen, hoe zo’n avond hier er ongeveer uitziet?

“Nadat we begonnen zijn met koken, lassen we op een gegeven moment een rustmoment in en gaan we weer even de keuken uit om lekker te genieten van het voorgerecht wat gemaakt is. In de tussentijd maak ik de keuken weer in orde en na het voorgerecht kunnen degene die nog iets moeten afmaken voor hun gerecht terug de keuken in. Na het dessert drinken we altijd nog een kop koffie of thee en praten we gezellig na. Bij een grotere groep splitsen we de groep in tweeën. Dan gaat één groep eerst koken en de andere groep heeft dan bijvoorbeeld een activiteit of een proeverij en draaien we het daarna om. Dat is ook leuk. Je bent op een avond al gauw 4 uur kwijt en zoals je hoort, niets staat helemaal vast. Ook dat is afhankelijk van de behoefte van de groep.”

En als je nu even terugkijkt, waar ben je dan tot nu toe het meest trots op?

“Pfoe… dat ik iets heb neergezet waar ook echt behoefte aan is en dat ik een groep kan enthousiasmeren en activeren. Dat het elke keer weer lukt.” 

En wat mij betreft mag je ook trots zijn op wat je letterlijk met je eigen handen hebt gemaakt van de ruimte…

“Ehm ja… je trots uitspreken zit niet helemaal in mij haha.. Maar zeker, ik ben ook echt trots op wat er nu staat.”

Dan zijn we alweer bij de laatste vraag aangekomen. Wat zou je graag nog willen met Pakhuis Dordrecht?

“Als ik mag dromen, dan zou ik het heel leuk vinden als dit een plek mag worden, waar meerdere mensen met mij een passie kunnen delen. Zo heb ik hier onlangs een viskok uitgenodigd, die de gasten vis leerde fileren. Dat is supergoed bevallen, hij komt nog een keer terug. Ook met anderen ondernemers zijn er al gesprekken over eventuele samenwerkingen en dat is wel waar ik heel graag naar toe wil groeien met Pakhuis Dordrecht: dat het een plek wordt waar mensen hun passie willen delen.” Christine glimlacht. “Daarbij denk ik dat er steeds meer een behoefte komt aan ‘meer samenzijn’. Ik zou het heel mooi vinden als Pakhuis Dordrecht daarvoor dè plek mag zijn, waar verbinding belangrijk is en de gezelligheid met elkaar. En dat hoeft niet ingewikkeld of heel duur, maar belangrijk is dat je met elkaar bent. Het ‘zijn’. Punt.”

Christine is met Pakhuis Dordrecht gevestigd in een industrieel pand aan de Mariënbornstraat 3, in het historisch centrum van Dordrecht.

Nieuwsgierig naar Pakhuis Dordrecht? Neem dan een kijkje op de website https://pakhuisdordrecht.nl, op Instagram of Facebook.

Fotocredits: Tessa Bruggink

Christine Pakhuis Dordrecht

2 reacties op “Pakhuis Dordrecht”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *