Over de Paradijsvogel

De meester in groep 6 las mijn verhalen vaak voor in de klas. Om vervolgens huilend van het lachen, van zijn stoel af te vallen. Ja, er zat altijd humor in. Maar dat was vaak niet bewust. Heel serieus en vol aandacht werkte ik iedere schrijfopdracht keurig uit. Gedurende zomervakanties op de basisschool schreef ik schriftjes vol met zelfverzonnen verhalen en wisselde die dan uit met een vriendinnetje, die precies hetzelfde deed. Hadden we ook nog wat te lezen. Later, begin middelbare school, was ik gefascineerd door tijdschriften en zag ik mezelf al bij ééntje werken. Ook dacht ik aan het schrijven èn illustreren van een kinderboek (ja, je kan ambities hebben!). Maar goed, ik wilde ook graag eigenaar van een kinderboekenwinkel (á la ‘Shop Around the Corner’ uit de film ‘You’ve got Mail’) of fotograaf worden. Maar zoals dat soms gaat, loopt het net even anders in je leven. Neem je een andere afslag en laat je andere dromen uitkomen. Maar voordat je er erg in hebt, ben je 39 jaar en weet je nog steeds niet wat je later worden wilt. Oh wacht, het is al ‘later’. En zonder dat je het door had – door de hectiek van alledag – ben je vergeten wat het ook alweer was. Dàt, wat je altijd zo leuk vond. 

En dan breekt er een virus uit, dat de hele wereld in zijn ban houdt. Het lijkt wel alsof we allemaal in een slechte film terecht waren gekomen (herinner je je de film ‘Outbreak’ uit 1995 nog? Ik had er toen al een hekel aan). Je krijgt een telefoontje, je nieuwe baan bij die leuke (kleine) onderneming wordt voorlopig gecanceld. En van balen en huilen wordt het er ook niet beter op (je hebt net mijn leeftijd gelezen, geloof me, het maakt óók je gezicht er niet beter op). Dus gaat je monkeymind weer aan en komt er een creatief idee uit het archief. Je weet wel, dat archief, waar wel meer ideeën in zitten maar waar je de afgelopen jaren simpelweg de tijd niet voor had. Je besluit er gewoon eens voor te gaan. Laten we het een combinatie van de liefde voor schrijven en oprechte interesse in mensen noemen. En terwijl er thuis keihard wordt gewerkt door manlief, je naarstig probeert niet wéér in je pyjama door zijn Zoom-meetings heen te lopen (dááááág collega’s van mijn man!), de kinderen braaf aan de thuisscholing zitten, hond in de mand ligt, besluit ik te starten. Want die interesse is er nog steeds. En dan met name in de lokale ondernemer. Want oh, wat kom ik er graag! Wat zij allen gemeen hebben is liefde, passie en aandacht. Voor hun vak, hun toko. Dat zie je. Dat voel je. Dat proef je. En vanaf nu kun je het ook lezen. Leuk toch?

Oh en waarom ik de paradijsvogel heet? Zo noemt mijn man mij haha.. Ik wijt het aan mijn Indische roots en eclectische kleding- en interieurstijl ;). 

Veel leesplezier!

Liefs,

Daniëlle

Noot: Inmiddels heeft deze Paradijsvogel gelukkig weer een hele fijne baan gevonden, dus de actie #helpdeparadijsvogeldewinterdoor mag worden gestaakt. Alvast bedankt! 

 

Volg De Paradijsvogel Schrijft ook op social media!

Interesse in een samenwerking?