Opa en An

Voor mijn tweede interview neem ik contact op met Pascalle Miller-Turkenburg. Toen ik vijf jaar geleden weer terug in ‘mijn’ oude, vertrouwde stadje Dordrecht kwam wonen, was één van mijn eerste missies ‘ontdekken welke leuke zaakjes er zijn bij gekomen gedurende mijn afwezigheid’. Niet geheel onbelangrijk vond ik zelf. Al gauw trof ik een conceptstore aan, waar ik voor van alles en nog wat terecht kon. Ik maakte mijn man wijs dat we ècht die leuke kussens op onze bank nodig hadden of die ene poster voor op de kinderkamer. En wat zo fijn was, we werden er altijd ontvangen door een vriendelijk gezicht achter de toonbank. Die van Pascalle. In 2018 opende ze de deuren van haar eigen winkel ‘Opa en An’. Een bijzondere naam, waar we graag meer over willen weten. Tijd voor een (virtueel) bezoek aan Pascalle, die op het moment dat we beeldbellen, net in de winkel is aangekomen.

Voordat we beginnen check ik eerst even bij Pascalle of iedereen bij haar thuis nog gezond en wel is. Haar zoontje Diets (met zijn krap 1,5 jaar) heeft namelijk al te vaak een ziekenhuis aan de binnenkant gezien. Gelukkig kan Pascalle mij vertellen dat het met het hele gezin goed gaat. Als we nog even gezellig verder kletsen, kom ik erachter dat Pascalle er (figuurlijk) al een heel leven op heeft zitten. Zo woonde Pascalle met haar man Martijn een aantal jaar in Qatar. En van origine komt ze uit de zorg. Heel iets anders dan de liefelijke winkel ‘Opa en An’! We gaan op onderzoek uit…

Hoe zijn jullie na Qatar in Dordrecht terechtgekomen?

“Ehm.. eerlijk gezegd was Dordrecht niet gelijk de plaats waar wij van dachten ‘nou, dáár moeten we gaan wonen.’ Ik kende Dordrecht eerlijk gezegd helemaal niet! Het was meer dat we een huis in Zuid-Holland zochten, dat qua afstand tussen mijn ouders en schoonouders in zou liggen. En in de buurt van Martijn’s werk. Tel daarbij op dat de huizenprijzen in Dordrecht op dat moment aantrekkelijker waren dan in andere grote steden.. en hier zijn we.”

Had je toen al het idee om voor jezelf te beginnen?

“Dat heeft nog wel een aantal jaar geduurd. Bij terugkomst in Nederland heb ik verschillende banen gehad. In eerste instantie weer in de zorg maar dat was niet wat ik zocht. Op een gegeven moment heb ik, na wat pech met contracten die niet verlengd konden worden, de knoop doorgehakt om voor mijzelf te beginnen. Ook het verlies van mijn broer in die tijd, heeft een grote impact gehad.”

Hoe kwam je tot het besluit een winkel te starten?

“Ik ben eerst gestart met de webshop. Twee jaar later vertelde ik Martijn dat ik graag een stenen winkel wilde hebben. In dit pand (het huidige pand van ‘Opa en An’) was voorheen een Amerikaanse snoepwinkel gevestigd. Daar ik mijn jeugd in Amerika heb doorgebracht, haalde Martijn hier wel eens Amerikaanse snoepjes voor me.” Pascalle glimlacht. “Heel lief. Op een dag vertelde de eigenaar dat hij er mee ging stoppen en vroeg aan Martijn of hij nog iemand wist. Zo is het balletje gaan rollen. Maar heel eerlijk, ik vond dit wel heel spannend hoor. Mijn eerste gedachten waren ‘ik weet helemaal niet hoe dit moet! Ik kom uit de zorg!’ En ik had ook helemaal niets op papier gezet. Eigenlijk doe ik alles altijd op gevoel. En zo ben ik hier ook mee omgesprongen.”

Had je wel een idee hoe je het aan moest vliegen?

Pascalle moet lachen. “Het zou mijn leven niet zijn geweest, als er ook nu niet een extra uitdaging op mijn pad zou zijn komen. Ik was mijn oude werkgever aan het helpen met de afbouw van haar zaak, maar ik had steeds hoofdpijn en was misselijk. Ik dacht dat het van de stress kwam. Over drie dagen zou ik immers de sleutel van mijn eigen (stenen) winkel krijgen! Na aandringen van Martijn, heb ik een test gedaan. Meer om hem gerust te stellen. Dat het echt niets was. Maar wat bleek? Ik was zwanger! Dus dat was even flink aanpoten dat eerste jaar. Èn een winkel opstarten èn een kindje krijgen, dat ook nog eens in de eerste maanden kampte met ernstig ziek zijn. Gelukkig heb ik steeds goed contact met mijn klanten via social media kunnen onderhouden. Zo wisten zij wat er aan de hand was en of de winkel open of dicht was. Ondanks dat het een zware periode was, vond ik het heel bijzonder om te zien dat zoveel klanten met mij meeleefden.”

Je hebt de winkel vernoemd naar je opa en oma. Vertel..

“Ik heb hele goede herinneringen aan mijn opa en oma. Zij hebben mij echt geleerd goed om te gaan met de natuur. Mijn opa heeft verschillende dieren en liet altijd zien hoe je voor ze moet zorgen. Vroeger nam hij mij ook vaak mee naar zijn moestuin. Dat zijn warme herinneringen. Echter wilde ik in eerste instantie een heel ander soort onderneming opstarten (het verzorgen van dieren als mensen dat wegens omstandigheden tijdelijk niet kunnen) en had daar al een naam voor bedacht. Toen ik besloot toch om voor een webshop te gaan (en daarna voor een stenen winkel erbij) vond ik de eerder bedachte naam er niet goed bij passen en moest ik weer op zoek. Vrij snel dacht ik aan de naam ‘Opa en An’ maar ben wel eerst toestemming aan ze gaan vragen hoor! Ik leidde het eerst in met mijn plannen om het vervolgens over de naam te hebben… Even waren ze stil, maar gelijk daarna vonden ze het geweldig! Mijn opa en oma leven gelukkig nog. Ze zijn trots en erg begaan met de zaak. Deze mensen verdienen gewoon een podium!”

Ah, dat is lief. Hoe beslis jij welke producten je inkoopt?

“Ik let heel goed op, wat er past bij de winkel qua sfeer en uitstraling. En natuurlijk ook bij de klant. Daardoor ben ik minder bezig met wat dè trend van het moment is. Zoals gezegd, van mijn opa en oma heb ik de liefde voor de natuur en dieren meegekregen. Dat zie je terug in mijn winkel. Het gaat mij er voornamelijk om of een product goed gemaakt is. Ik houd van kwaliteit en duurzaamheid. Niet van wegwerpconsumptie. Het moet goed zijn voor mens en dier, goed voor moeder aarde èn goed voor jou als klant. Dat je er blij van wordt, als je het gekocht hebt. Dat zijn eigenlijk de grootste criteria voor mij om een product in te kopen. En het hoeft niet per se altijd een functie te hebben he? Het mag ook voor de sier zijn. Want daar kun je ook heel blij van worden.”

Nou héél blij! Hoe aantrekkelijk is het dan, om al die leuke spullen ook mee naar huis te nemen? Ik zelf zou namelijk de hele Helen B collectie in mijn keuken willen zetten…

“Haha.. soms doe ik dat wel hoor. In het begin nam ik heel veel Storytiles (keramieken wandtegels met daarop een miniatuurverhaal met een grappige twist) mee naar huis. ‘Een hele gezonde verslaving’ noemde ik dat. Deze hangen door het hele huis heen. Van boven de open haard, tot de woonkamer, de slaapkamer en de kinderkamer aan toe.. En als je ze af en toe verhangt, valt grappig genoeg weer je oog erop. Kijk je er opnieuw met een frisse blik naar.”

Dat is gelijk een leuke tip! Maar even tussen ons gesproken, dat is vast niet alles wat je mee naar huis genomen hebt toch?

“Van Studio Harm en Elke heb ik de insectenkopjes thuis staan. Het servies van Helen B vind ik ook heel tof, maar die heb ik nog niet thuis! Temeer omdat ik al zoveel servies heb en dan moet ik eerst van mezelf iets wegdoen. Verder stuur ik graag een kaartje, houd echt van mooie postkaarten. En Doing Goods vind ik een heel mooi merk. Zij laten heel goed zien wie het maakt en hoe het gemaakt wordt. Dat vind ik heel erg fijn! Ja.. en een andere favoriet is Werfzeep. Die kocht ik al lang voordat ik de webshop en winkel had. Het houd je huid in tact en je doet er superlang mee. Laatst ben ik benaderd door een andere zeepfabrikant. Bij het openen van de sample kwam er al een chemische geur te voorschijn. Na het bestuderen van de ingrediënten, kon ik mij niet vereenzelvigen met dit merk. Dan moet je als ondernemer ook eerlijk zijn vind ik. Dit heb ik dus ook teruggegeven aan de fabrikant.”

Heb je nog dromen voor Opa en An?

“Pfff.. ik zou ooit nog wel een iets groter pand willen hebben. Dat nog ietsje dichter bij het centrum ligt. En als ik héél stout mag dromen… dan zou ik nog een tweede winkel, niet in Dordrecht, maar in een andere stad in de buurt, wel heel erg gaaf vinden! Ik hoef geen groot imperium te hebben zoals de Bijenkorf ofzo. Maar nog een tweede ‘Opa en An’ erbij zou wel heel leuk zijn. Oh ja! En niet te vergeten, ik zou wel heel graag mijn rijbewijs halen. Hoeft Martijn mij niet steeds overal heen te rijden.”

Waar ben je het meest trots op?

“Dat ik het gewoon ‘doe’ denk ik. Ondanks alle uitdagingen die op mijn pad komen.”

Ben je benieuwd geworden naar deze mooie winkel? Kom dan een kijkje nemen bij Opa en An, aan de Voorstraat 440 te Dordrecht. 

Voor meer informatie, neem een kijkje op haar website (inclusief webshop!) https://www.opa-en-an.nl of volg haar via  Instagram.