Hazel

Op een winterse woensdagmiddag fiets ik de Voorstraat af voor een afspraak met Ruben, eigenaar van de op 11 november geopende koffiezaak genaamd Hazel. Bij aankomst valt mij gelijk de ‘cleane Kopenhagen-feel’ op. Al is Ruben zich hier helemaal niet van bewust. ‘Ik ben gewoon stapje voor stapje gaan verbouwen en blijkbaar is dit mijn stijl.’ 

Om in Coronatijd een nieuwe horecagelegenheid te beginnen, moet je wel ballen hebben. De goedlachse Ruben heet me welkom.

Ruben: ‘Cappuccino met havermelk toch?’

Klopt. Wat goed dat je dat nog weet!

Ruben glimlacht. ‘Ja, dat probeer ik mezelf wel eigen te maken. Het is geen gemis als ik het niet weet – want ik weet het ook niet altijd – maar het is wel leuk als ik zo het gesprek kan openen.’ 

Wanneer kwam je op het idee om voor jezelf te beginnen?

‘Eigenlijk al heel lang geleden, toen ik een jaar of 15 was. Maar nog niet zo gedetailleerd hoor, ik wist toen echt niet dat het een koffiezaakje in Dordrecht moest worden, dat Hazel ging heten.’ Ruben lacht. ‘Maar ik heb wel altijd de gedachte gehad dat ik graag eigen baas wilde worden. Vroeger leek een eigen skatewinkel mij wel leuk, want dat deed ik toen erg graag.’

Je woonde hiervoor in Rotterdam. Kun je ons vertellen hoe je in Dordrecht terecht bent gekomen?

‘Ik woonde op een gegeven moment samen met mijn vriendin in Rotterdam en ben bij Jordy’s Bakery gaan werken. Doordat ik gestopt was met mijn studie, ben ik meer uren gaan draaien en vervolgens kwam de positie van bedrijfsleider vrij. Dat ben ik toen geworden. Mijn vriendin en ik kregen een kindje en wilden graag een huis met een tuin – wat in Rotterdam bijna een onmogelijke opgave is – en zo zijn we dus in Dordrecht terecht gekomen. Eenmaal hier, wilde ik graag Dordrecht en de mensen leren kennen en ben ik bij Nobels gaan werken. Dat was de perfecte plek, omdat daar heel veel mensen komen.’

Maar het idee van een eigen zaak liet je niet los?

‘Nee, klopt. Begin dit jaar liep ik langs dit pand en vond het direct heel mooi. Het stond al even leeg en toen heb ik een briefje door de bus heen gedaan.’

Had je op dat moment het gevoel dat je er klaar voor was? Voor je eigen zaak?

Ruben glimlacht weer. ‘Ik heb nooit het gevoel dat ik ergens klaar voor ben, maar mensen om mij heen zeggen dan wel ‘Waar wacht je nog op?’ Ik zou zo nog 20 jaar ergens kunnen werken en dan kunnen denken ‘die cappuccino kan nog beter!’ Ik kan wel echt heel lang over dingen nadenken. Maar dat briefje door de bus heen doen, was voor mij wel een stimulans om er nu écht werk van te gaan maken.’

En toen?

‘Samen met mijn gezin was ik op vakantie op Sicilië en werd gebeld door de eigenaar, of we een afspraak konden maken? Op dat moment brak Corona net uit en moesten wij daar ook weg. We zijn halverwege de vakantie terug naar Nederland gegaan en heb ik een afspraak met de eigenaar gemaakt.’

Is het geworden, wat je had gehoopt?

‘Dat denk ik wel. Al moet ik wel eerlijk zeggen, ik ben niet iemand die dingen gelijk helemaal voor zich ziet. Natuurlijk heb ik wel ideeën, alles moet doordacht zijn.. maar ik heb niet direct overal beeld bij. Zo ben ik met de inrichting begonnen met de balie en die te betegelen. Van daaruit ben ik stapje voor stapje de zaak verder gaan opbouwen en inrichten. Dit is het uiteindelijk geworden en is dus kennelijk ‘mijn stijl’.’ 

Je had niet van te voren een moodboards of hulp van een interieurstylist?

‘Nee, niet. Dit middenblok vond ik in het begin een beetje lastig maar met de tijd heb ik de planken erop, voor het brood bedacht. Evenals de plank daarnaast.’ Ruben wijst naar de plank die van het middenblok naar de linkermuur toeloopt. ‘Naast dat het er leuk uit ziet, heeft het tevens een soort afscheidende functie en is het functioneel. Ik had bij de balie namelijk krachtstroom nodig en de stroomtoevoer moest omgelegd worden. Over die plank lopen de kabels.’

En je hebt lekker veel planten in de zaak. Dat vind ik erg leuk.

‘Ja toen de planten er waren, voelde het wel echt als ‘af’. Ik vind ‘een tweede huiskamer’ altijd een beetje afgezaagd klinken, maar het voelt hier wel heel fijn en niet echt als werken.’

Tussendoor komen er steeds klanten koffie en lekkers halen. Met iedereen maakt Ruben even een praatje. 

Je hebt al veel vaste klanten..

Weer verschijnt er een grote glimlach op Rubens gezicht. ’Ja, het zijn ook echt allemaal lieve mensen. Ik vind het zo ontzettend attent wanneer klanten op een regenachtige dag hier naar toe komen om iets bij mij te halen.’

Dat geeft voldoening!

Ruben lacht. ’Ja, nu is het geslaagd! Ik kan weer dicht haha.. Nee, grapje. Het is heel erg leuk om te zien dat hier mensen binnen stappen die ook nog eens bereid zijn iets nieuws te proberen.’

Vragen je klanten je advies of naar de ingrediënten? En maak je alles zelf?

‘Ik ben zelf vegetariër. Alle zoetigheid maak ik zelf en is vegan, al staat dat er niet bij. Dat vind ik niet nodig. Dat doe ik bij mijn koffie ook niet, die kun je hier bestellen met koe- of havermelk en daar zit geen prijsverschil in, het is allemaal één. Maar ik vind het wel heel erg leuk als klanten heel bewust naar producten of ingrediënten vragen. Het publiek dat hier komt is best jong en durft dat gelukkig ook. Een enkele keer komt er iemand binnen die toch liever een tosti mèt ham wil hebben, maar dat verkopen we niet. Sommigen gaan dan voor de tosti kaas en merken dan dat ze het zo eigenlijk ook heel lekker vinden. Die tosti is wel een soort allemansvriend.’

Een goeie tosti is inderdaad altijd goed! Kun je je klanten ook een beetje verleiden een keer iets anders te nemen?

‘Nou, dat is wel heel mooi. Laatst kwam er een klant binnen en die vroeg wat ‘hummus’ was, want dat kende hij niet. Ik vond het mooi dat deze meneer er meer over wilde weten, dus ik legde hem uit waar de hummus van gemaakt was en wat er voor pickles er tussen het broodje zaten. Hij raakte enthousiast van mijn verhaal en wilde het gelijk uitproberen. Kijk, dat vind ik echt heel erg leuk. En mooie was; die meneer kwam later in de week terug en zei ‘dat was echt superlekker, doe mij er nog maar een!’. 

Wat voor lekkers verkoop je allemaal?

Ruben grinnikt. ‘Ik haal een klein beetje Rotterdam naar Dordrecht. Zo verkoop ik naast de lekkere ‘Man met Bril’ koffie, brood van mijn oude werkgever Jordy’s Bakery en alle zoetigheid maak ik zelf.’

Wat is eigenlijk jouw eigen favoriet?

‘Dat verschilt per dag. Soms vergeet ik te lunchen en zou ik er beter aan doen om de hummus te nemen, maar vaak ga ik dan toch voor de tosti.’

Heb je nog getwijfeld toen de lockdown kwam om door te zetten met de zaak?

Ruben kijkt serieus. ‘Nee, niet echt. Heel even schoot door mijn hoofd heen ‘Holy shit, waar ben ik aan begonnen?’ En nog wel op een moment waarop ik alles kon afblazen, maar dat wilde ik niet meer. In mijn hoofd was ik hier al zo lang mee bezig. Ik zat allang op die trein.’

En hoe ben je op de naam Hazel gekomen? Heet je dochter toevallig zo?

Ruben lacht. ’Nee, onze dochter heet Fiene. De naam Hazel komt uit mijn lievelingsfilm ‘Synecdoche’ van Charlie Kaufman. Een prachtige film met mijn lievelingsacteur Philip Seymour Hoffman, die nu helaas overleden is. Deze film moet je eigenlijk meerdere keren kijken, hij is ontzettend mooi maar ook zo gelaagd.. Maar goed, in deze film zit een karakter die Hazel heet en dat vind ik een hele mooie naam. En aangezien mijn dochter al Fiene heet, is deze naam voor mijn andere ‘kindje’.

Hoe is de balans tussen werk en privé, nu Hazel geopend is?

‘De balans is goed. De dagen zijn wel langer, ik ben hier meestal al rond zes uur ’s ochtends en ga om vijf uur naar huis. Ook doe ik regelmatig ’s avonds thuis nog het één en ander voor het werk. Natuurlijk, soms vind ik het wel een beetje jammer dat ik ’s ochtends onze dochter niet meer kan helpen met aankleden. En naast een leuke papa wil ik ook graag een leuke man zijn. Ik heb wel het gevoel dat ik dit nu allemaal kan zijn, mede omdat ik mijn werk heel erg leuk vindt. Zo is het dan ook wel weer.’ 

Je bent nog niet zo heel lang open en het zijn bijzondere tijden maar ik vraag het toch.. durf je al stiekem een beetje te dromen en naar de toekomst te kijken? 

Ruben glimlacht weer. ‘Persoonlijk vind ik het heel leuk als bedrijven net iets verder gaan dan hun standaard dienstverlening. Zo zou ik – als dat straks weer kan en mag –  graag af en toe leuke, kleine evenementen hier organiseren. Daar heb ik verschillende ideeën bij. Ook mogen wij in de zomer aan de zijkant van ons pand wat tafels buiten zetten, voor een klein terras. Verder zien we wel hoe het loopt. Ik ben allang blij dat als ik later 74 ben – mocht ik dat ooit halen – ik dan in ieder geval kan zeggen ‘ik heb Hazel gehad, er kwamen lieve mensen en het was leuk’.

Ben jij nu nieuwsgierig geworden? Ga dan eens bij Ruben langs en trakteer jezelf op iets lekkers! Je vindt Hazel op de Voorstraat 130 in Dordrecht. Hazel is geopend van woensdag tot en met vrijdag van 08.00 – 15.00 uur en op zaterdag van 09.00 – 16.00 uur.

En wil jij op de hoogte blijven van alle nieuwtjes? Volg Hazel dan op Instagram en op Facebook!

 

1 reactie op “Hazel”

  1. Agnes vermeulen

    Wat een leuk interview en ik vind de foto’s van je zaak zo leuk.
    We komen echt nog een keer langs☕️??
    Groetjes en fijne dagen Arie en agnes vermeulen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *