Francis Lunch & Baked Goods

Ik weet nog goed hoe het gebeurde. Het was vorig jaar zomer. Op een hele warme vrijdag. Je weet wel, toen het meer dan een week lang over de 30 graden in Nederland was en ik simpelweg snakte naar wat verfrissing. En ik geen zin had om wéér in de file richting het strand te staan. De kinderen jengelde dat ze ook verkoeling nodig hadden. Op ons dakterras was het niet te harden, dus besloot ik het gewoon te doen. Die namiddag toog ik naar het plaatselijke zwembad. De mensen die mij heel goed kennen, zullen hier van schrikken. Ik. Mevrouw Smetvrees. Naar het zwembad. ‘In my defense’.. het was een noodgreep. Je wilt ook geen ontaarde moeder zijn hè? Als je kinderen met vriendjes willen gaan zwemmen en de jongste nog te jong is, om alleen te laten gaan. Om het geheel wat te veraangenamen, had ik in mijn kielzog vriendinnen meegenomen. Die stonden, net als ik, niet direct te springen om mee te gaan. Maar ik had ze van harte uitgenodigd en enthousiast geroepen dat het superleuk zou worden! Picknick in het zwembad! Een feestje moet je zelf maken, nietwaar? Het werd een heel gezellige avond. En voor degene die het weten willen, er is hierna geen vervolg meer gekomen. Na het voorbij drijven van iets, dat lijkt op zwart zeewier, maar wat geen zeewier is.. I rest my case. Maar goed, daar liggend op onze badlakens, merkten mijn vriendinnen en ik subtiel op, dat we niet meer zo strak in ons velletje zaten dan voorheen. Dit kon beter. En zo beloofden we elkaar plechtig, ná de zomervakantie (het leed was nu toch al geschiedt..) wanneer de kinderen weer naar school gingen, op vrijdagochtend met elkaar te gaan sporten. 

Keurig hielden we ons aan de gemaakte afspraak. De eerste schoolweek was nog niet afgelopen of wij hadden al gesport. Wel werkt mijn brein altijd opmerkelijk. Want na zoveel inspanning, vind ik dat ik iets lekkers verdiend heb. Al is het maar, omdat wij dusdanig vroeg in die sportschool staan, zodat ik niet fatsoenlijk heb kunnen ontbijten. Deze indo heeft dan eten nodig. Dus denk ik graag in oplossingen. De sportschool bevindt zich in de binnenstad, op een paar minuutjes fietsen van Francis vandaan. Een nieuwe traditie was gauw geboren. Iedere vrijdagochtend, na de workout, haasten wij ons naar Francis. Om daar gezellig bij te kletsen, onder het genot van een heerlijk ontbijt met een lekkere kop cappuccino met havermelk of Francis haar Gimberthee, met tijm en sinaasapelschil. En nu na drie weken binnen zitten, begin ik deze vrijdagochtendjes te missen. De hoogste tijd dus om met Francis te bellen, haar te vragen hoe het met haar gaat en natuurlijk naar het verhaal achter dit lieve zaakje in de Nieuwstraat!

Hi Francis! Ik ‘ken’ jou uit je zaak, maar we hebben het er nooit over gehad, hoe jij hiertoe bent gekomen?

“Nee klopt. Ik heb eigenlijk van alles gedaan. Toen ik 16 was heb ik de banketbakkersopleiding gevolgd. Maar vrij snel dacht ik wel ‘dit is niet helemaal mijn ding’. Ik heb de opleiding afgemaakt en ben daarna de opleiding SMD (Sociaal Maatschappelijk Dienstverlener) gaan volgen. Ik wilde graag met mensen werken en dacht aan een baan als maatschappelijk werker de psychiatrie. Tijdens de opleiding heb ik veel stage gelopen. Ik vond de gesprekken erg zwaar en kwam er achter, dat ik ook hier niet gelukkig van ging worden. Ja, en toen wist ik niet meer! Dus ben ik na de studie, eerst gaan reizen. Want dat wist ik wel zeker, daar werd ik héél gelukkig van haha.. maar goed, ooit moet je terug komen natuurlijk! Tijdens mijn studies heb ik altijd in de horeca gewerkt en dat vond ik heel leuk om te doen. Dus bij terugkomst ben ik bij Villa Augustus als kok gaan werken. Daar heb ik het koksvak mogen leren. En toen was eigenlijk van plan om weer een jaar te gaan reizen.. maar toen kwam opeens dit pand op mijn pad..”

Hoe kwam dit pand zo spontaan op je pad?

“Via mijn vader ben ik aan dit pand gekomen. Hij was een aantal panden voor iemand aan het bekijken en kwam dit tegen. Toen hij thuis kwam (ik was ondertussen vliegtickets aan het regelen voor mijn reis) zei hij ‘Ik heb iets voor je gezien. Kijk maar even op Google Maps, Nieuwstraat 8.’ Ik zocht het op en hij vervolgde ‘Wat zou je ervan vinden om daar je gedroomde lunchroom te beginnen? Morgen hebben we vrijblijvend een afspraak, om te gaan kijken.’ Ik was helemaal verbaasd maar ook ontzettend nieuwsgierig, dus de volgende dag hebben we een gesprek gehad met de huurbaas. Het was destijds echt een bouwval, er moest zoveel aan gebeuren. Daarbij is het een hele kleine ruimte. Dus ik moest goed kijken, hoe ik het wilde gaan doen. Maar toen ik eenmaal het huisje erboven had gezien, was ik op slag verliefd! Ja, het was alles bij elkaar.. een mooi pand in het centrum van Dordrecht, waar ik een zaak zonder personeel kon beginnen en er per slot van rekening ook nog boven kon gaan wonen.. De huurbaas wilde mij ook wel helpen met het één en ander, maar gaf aan binnen een week een antwoord van mij te willen hebben. Die week heb ik nachten niet geslapen! Ik heb zó ontzettend veel nagedacht, over wat ik nu echt wilde. Reizen of een eigen zaak beginnen? Aan het einde van de week dacht ik ‘Fuck it! Ik ga het gewoon doen!”

Kom jij uit een ondernemersfamilie?

“Ja, mijn vader heeft een eigen bedrijf in de bouw en mijn moeder in bloemschikken. Beiden hebben mij altijd gestimuleerd, om te doen wat ik wilde. Zij zeiden ook altijd, dat wanneer ik iets voor mijzelf zou willen beginnen, zij mij altijd zouden helpen. Dat is heel lief.”

Je hebt echt optimaal gebruik weten te maken van het pand. Wist je gelijk, hoe je het wilde aanpakken of heb je hier hulp bij gehad?

“Ik heb een zus die architect is, dus dat is heel fijn. Een ander zusje is heel handig met kleursamenstellingen en inrichten. En daarnaast heeft een vriendin van mij, Rolinca, een bureau in interieurontwerp (Ro Interieurontwerp, red.). Zij hebben mij allemaal advies gegeven. We hadden drie plannen bedacht en uiteindelijk voor deze variant gekozen.”

Heeft je vader je geholpen met het verbouwen van het pand?

“De huurbaas heeft de muren gestuct en de vloer gedaan. In die tijd werkte ik nog als kok bij Villa Augustus en heb toen dagdiensten aangevraagd. Zodoende kon ik avond aan avond, voor bijna een half jaar lang, samen met mijn vader de rest aanpakken. In mei 2018 hadden we dit pand gevonden en in december van datzelfde jaar, ben ik open gegaan.”

Was je als kind al bezig met bakken en koken?

“Bakken wel. Dat begon ongeveer op mijn 14e. Koken eigenlijk niet. Dat kwam pas veel later, toen ik ging reizen en in Indonesië terecht was gekomen.”

Ah ja.. Indonesië.. Wat maakte, dat dit land ervoor gezorgd heeft dat je wilde gaan koken?

“Ik heb een half jaar in Yogyakarta, op Java gezeten. Daar werkte ik bij een opvanghuis met straatkinderen. Ik woonde in een soort van studentenhuis en at daar elke dag op straat, of bij families of toko’s. Dat vond ik zó lekker. Ik heb toen daar wat kookworkshops gevolgd. En werd echt verliefd op het land. Op de mensen, de natuur èn het eten. Eenmaal terug in Nederland, miste ik Indonesië zó erg, dat ik Indisch ben gaan koken. Om weer het gevoel te hebben, er even terug te zijn. En zo is de liefde voor koken ontstaan. Bakken vind ik ook nog steeds erg leuk om te doen. Alleen met bakken, ben je wat meer een recept aan het volgen en liggen de te volgen stappen vast. Bij koken ervaar ik wat meer vrijheid.”

Als mensen nu jouw interview lezen en jouw zaak nog niet kennen. Hoe zou jij het dan omschrijven?

“Het is een hele fijne, knusse plek om te komen. Ik hoop dat mensen er zich op hun gemak voelen, wanneer ze bij mij iets komen eten of drinken. Ik nodig je als het ware uit, om bij mij ‘thuis’ te komen, want alles wat je ziet in de zaak, heb ik zelf gemaakt of ontworpen. Dat geldt al helemaal voor het eten. Het zijn stuk voor stuk mijn eigen recepten en dus heel eigen gerechten. En dat wil ik heel graag delen.”

Is dat wat het ook zo bijzonder maakt, het persoonlijke aspect?

“Ja dat geloof ik wel! Als je net voor jezelf gaat beginnen, vraagt iedereen ‘waarom word jouw zaak anders dan die van anderen?’ En dat weet ik heel goed, maar ik vind het lastig om het in woorden uit te drukken. Ik denk dat het er vooral in zit, dat het klein en daardoor heel persoonlijk is. Ik ken bijna iedereen, die regelmatig bij mij in de zaak komt. Het is niet iets massaals, je ziet altijd mij. Ik sta er altijd. En ik zie er graag op toe, dat iedereen met een blij gevoel weer naar buiten toe gaat.”

Wat vind jij belangrijk als je producten gaat inkopen?

“Dat het zoveel mogelijk lokaal is. Uiteraard haal ik ook producten bij de groothandel, maar de koffie is van de Stadsbranderij, de oesterzwammen van het Kwekersgilde, de thee van het Theewinkeltje etc. Ik vind het prettig, om zo met andere lokale ondernemers samen te werken.”

Ik wil graag weten wat jij met muziek hebt? Iedere keer als ik bij jou kom, dan kan ik enorm genieten van de muziek, die je aan hebt staan. Nu is dat ook wel een tik van mij hoor, om daar op te letten. Maar pas zat ik zelfs stiekem te Shazam’en (een app om te traceren welk nummer er afgespeeld wordt en welke artiest het is) onder de koffie bij jou in de zaak haha..

“Wat grappig.. Ja, ik heb heel veel met muziek! Ik speel zelf van kleins af aan al piano. Muziek vind ik heel bepalend voor de sfeer en maakt ook echt de ruimte. Ik vind het fijn als mensen even bij mij tot rust kunnen komen. In de zomer merken mensen nog wel eens op van ‘oh, het is net alsof ik even in Frankrijk of in Spanje ben’. Mooi als je dat weet te creeëren.”

Kun je jouw muzieksmaak omschrijven?

“Ja ik houd zelf van een beetje alternatieve, Indie muziek. In de lunchroom is het echt een samenhang van diverse soorten muziek. Het zijn heel veel oude nummers van vroeger, wat Franse chansons en soms wat meer jazz. Het is een zelf samengestelde afspeellijst en het zijn allemaal nummers, waar ik een goede herinnering aan heb. Ook ik ben stiekem aan het Shazam’en hoor, als ik op vakantie in een leuk zaakje zit en er een lekker nummer door de speakers klinkt.”

Mooi om te zien hoe alles, van de zelfgemaakte producten, de inrichting tot aan de muziek aan toe, zo persoonlijk is. Maar wat is dan jouw persoonlijke favoriet uit je zaak om te eten?

“Ehm.. ik ben wel ècht een grote fan van Pavlova. ‘Either you love it or you hate it’ zeg ik wel eens haha.. Ik vind het echt geweldig omdat hij luchtig is, krokant maar toch ook weer smeuïg. En dan heb ik hem het liefst met rood fruit en munt. Dat maakt het heel fris en is voor mij echt de perfecte combinatie.”

Zoals je weet, kom ik graag één keer in de week bij jou ontbijten. Wat eet jij zelf eigenlijk ’s ochtends?

“Eh.. ik eet niet echt eigenlijk, ’s ochtends… Ik kom meestal ergens tussen drie en vier in de middag erachter, dat ik nog niet echt gegeten heb.”

Oh nee! Dan zorg je zo goed voor je klanten en niet voor jezelf..

“Ik doe verder niet aan goede voornemens maar dit is er wel één die iedere keer terug komt, ja. Maar goed, als ik ’s ochtends binnenkom, dan zie ik gelijk allerlei dingen die ik wil gaan doen. Ik vind het ook moeilijk om stil te zitten. Dan schiet je al gauw in regelmodus en tussendoor eet ik wel wat, maar vergeet het ook vaak. Wel zorg ik ervoor dat ik een goede kop koffie heb gedronken. Maar op mijn vrije dagen, als ik gewoon alle rust heb, vind ik het heerlijk om een goed ontbijt voor mezelf klaar te maken.”

Ben jij trouwens een echte Dordtenaar?

“Nee, ik kom uit Hardinxveld-Giessendam. Ik had eerlijk gezegd, nooit verwacht dat ik in Dordrecht zou ‘landen’, maar ik vind het wel ècht een hele leuke stad! Ik ben heel blij dat ik hier ben komen wonen en werken. Je hoort wel eens mensen zeggen, dat Dordtenaren stug zijn, maar dat vind ik echt heel erg meevallen. Je merkt bijvoorbeeld in het centrum, dat iedereen elkaar wel kent. Een beetje ‘ons kent ons’. Dat knusse gevoel, dat je in een dorp ook hebt maar hier in de stad is er net wat meer te beleven. En Dordrecht is zó mooi. Ik kan daar heel erg van genieten, als ik hier rond loop.”

Waar ben je het meest trots op?

“Het leventje dat ik hier inmiddels heb opgebouwd. Samen met ‘Francis Lunch & Baked Goods’. Daar zijn heel veel vriendschappen uit voort gekomen, waar ik heel dankbaar voor ben. Ik ben gewoon heel erg blij met mijn plekje en alle mooie mensen die ik heb mogen leren kennen. Dat is nog het meest bijzondere van deze hele ‘reis’, die ik ben begonnen.”

Dan de laatste vraag.. heb je nog wensen?

“Pfff.. veel te veel haha! Nou.. ik heb 2 dromen. Maar die gaan niet helemaal lekker samen dus daar zit ik een beetje mee in de knoop. Aan de ene kant, zou ik graag iets groter gaan, qua pand. Niet heel groot hoor, maar een ruimte die bijvoorbeeld 4x groter is dan dit. En graag in Dordrecht, dat zou mooi zijn.. Ik hoef niet meerdere vestigingen of zo, dat niet. Ik wil gewoon zelf op de vloer blijven staan. Daarnaast blijft reizen ook stiekem aan mij trekken. Maar voorlopig blijf ik dit gewoon nog doen en dan zien we wel wat er op mijn pad komt.”

Ben jij benieuwd geworden naar dit kleine maar heel erg fijne zaakje? Ga dan eens langs bij Francis! Van dinsdag t/m zaterdag is ze van 09.00 tot 17.00 uur geopend. 

Je vindt deze fijne plek aan de Nieuwstraat 8 (vlakbij het Statenplein) in Dordrecht. 

Voor meer informatie kun je een kijkje nemen op haar website www.francislunchandbakedgoods.nl en vergeet Francis niet te volgen op Instagram. Je vindt daar onder andere prachtige foto’s van de zelfgemaakte lekkernijen, welke door haar zus Antoinette Verschoor op de gevoelige plaat zijn gelegd. De foto’s bij dit interview zijn eveneens van haar hand.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *