Dordrechts Museum

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik absoluut niets van kunst af weet. Ik heb er geen verstand van, maar noem mezelf een enthousiaste onderzoeker mèt een mening, dat dan weer wel. Niets zo fijn om eens in de zoveel tijd naar musea te gaan en mij te verwonderen aan alles wat ik daar zie. En dat verwonderen doe ik heel basaal. Eigenlijk zoals mijn dochtertje ooit als driejarige bij een kindermuseum (Villa Zebra, dikke aanrader voor kinderen tot 12 jaar) een boekje aangereikt kreeg, met daarin de meest belangrijke stukken afgebeeld en een velletje met emoticon stickers; smileys, non-smileys en die neutraal kijkende. Het was voor mij een eye-opener. We hoeven ons helemaal niet als semi-intellectuelen voor te doen en te gaan brallen over iets waar we eigenlijk geen bal verstand van hebben. Als je het leuk vindt om naar kunst te kijken, moet je dat gewoon lekker doen en eerlijk kunnen zeggen of iets je aanspreekt ja of nee. Zo simpel is het en moeilijker moeten we het niet maken. 

Toch vind ik het leuk om met de tijd mijn ‘kennis’ een beetje te vergroten. Zo kijk ik graag naar ‘Krabbé zoekt ..’, een documentaire serie van de NPO, waarin Jeroen Krabbé op zoek gaat naar Van Gogh, Picasso, Gaugain en Chagall (mocht je geïnteresseerd zijn, kijk deze series dan terug via de NPO app of website). Zo weet ik nog goed dat ik 14 jaar geleden in Museo del Prado in Madrid naar Picasso’s schilderijen stond te kijken. ‘Wat ging er in zijn hoofd om?’ vroeg ik mij letterlijk hardop af. Ik vond zijn werk op zijn zachtst gezegd vreemd en kon er niets mee. Totdat ik alle afleveringen van Krabbé’s zoektocht naar de beste man had bekeken en zijn intrigerende levensverhaal hoorde. Ik bekeek de afleveringen nog eens. En nog eens. Picasso is vandaag de dag één van mijn lievelings. Doordat ik het verhaal erachter weet, ‘begrijp’ ik zijn werk ook beter.

Vandaag neem ik je mee naar het Dordrechts Museum, gevestigd in een prachtig mooi gebouw met een heerlijke tuin, gelegen in de binnenstad van Dordrecht. Op loopafstand van het Centraal Station, voldoende parkeergarages in de buurt en je fiets stal je prima in de rekken voor de deur. Bij binnenkomst (wel even reserveren) word je vriendelijk onthaalt en krijg je gratis een kluisje toegewezen, alwaar je je jas en tas in kunt leggen. Ik besloot een regenachtige woensdagmiddag hier door te brengen en neem je mee langs de werken die mij het meest zijn bijgebleven.

In de eerste zaal werd ik direct verrast door het kleurrijke werk van schilder Jan Sluijters. Vooral het schilderij ‘Studie voor Hemelse en Aardse liefde’ uit ca. 1911, omschreven als ‘een oud thema gegoten in een nieuw jasje’, vond ik prachtig. Op het bordje ernaast stond ‘zinderend van kleur en eigentijds’. Het verbeeldt twee soorten liefde; de dame in het blauw de hemelse, spirituele liefde en de halfnaakte dame met een gedrapeerd vuurrood kleed ernaast, de aardse en zinnelijke liefde. Een genot om naar te kijken.

Nog voor het betreden van de volgende zaal, heb je een mooi doorkijkje naar een prachtig werk van Hendrik Willem Mesdag, genaamd ‘In de branding’ uit 1879. Misschien ken je Mesdags meesterwerk ‘Panorama Mesdag’ wel, welke je een 360 graden vergezicht op de Noordzee, Den Haag en Scheveningen geeft. Op het bordje naast dit werk, valt te lezen dat Mesdag zelfs een kamer in Scheveningen huurde, zodat hij voldoende tijd had om de zee en de horizon van nabij te bestuderen en zo dit werk te maken.

De allermooiste zaal vond ik toch wel die van Ary Scheffer. De muren zijn bekleed met rood fluweel en hangt vol met prachtige werken van de Dordtse kunstenaar. Let ook even op de mooie muziek op de achtergrond. Heel even waande ik mij in Parijs (dat is altijd goed). Vooral ‘Mignon’ vond ik prachtig. Misschien nog wel het meest in het kleine schilderij direct bij binnenkomst links (‘Mignon smachtend naar de hemel’). Bekijk ook in deze zaal één van Scheffers laatste werk, welke hij niet meer heeft kunnen voltooien.

Voor wie denkt dat het gouden uurtje (de mooie goudkleurige lichtinval bij zonsopkomst of zonsondergang) enkel bij fotografen en influencers populair is, heeft het mis. Aelbert Cuyp had deze prachtige gloed al in de 17e eeuw gespot en maakte hier zelfs zijn handelsmerk van. Het leverde uiteraard prachtige schilderijen op, met als persoonlijk favoriet ‘heuvelachtige rivierlandschap’ (rechtsonder op de foto).

Wandel overigens niet te snel door de gang, van de ene naar de andere tentoonstelling, want dan mis je straks het prachtige werk van Alexander Wüst. Ik bleef even stil staan bij ‘een bergstroom in Noorwegen bij maanlicht’ uit 1867. Onlangs heeft het museum het werk van deze Dordtse kunstenaar met steun van het BankGiro Loterij Restauratie Fonds kunnen restaureren. Doordat de schilderijen in slechte staat verkeerden, waren ze zelden of nooit te zien. Een groot gemis volgens het museum. Ik sluit mij daar volledig bij aan.

Ben je toe aan moderner werk? Loop dan nog even door en laat je blik langs ‘de geamuseerde muze’ van René Daniëls of één van de andere werken gaan, in de zaal met hedendaagse kunst uit de collectie van het museum.

Als laatste tip ik nog graag een klein portret, gemaakt door Willem Witsen uit ca. 1883, genaamd ‘Coba Muller’. Mijn oog viel erop en het ontroerde mij. Zoals ik al zei, het werk is niet groot en hangt in een hele grote zaal, vol grote en mooie werken van Willem Bastiaan Tholen. Zeker de moeite waard om even bij stil te blijven staan.

Natuurlijk hangt er nog véél en véél meer. Ik werd door de zeer vriendelijke medewerkers van het museum bijvoorbeeld nog op ‘De verloochening van Petrus’, geschilderd door Rembrandt van Rijn, geattendeerd. En volgens mij hebben een aantal mensen erg moeten lachen toen ik mij stond te verwonderen aan de lampen van het museum zelf. Wat zeggen ze in England ook alweer? Oh ja, ‘beauty is in the eye of the beholder’!

Ga lekker op je gemak zelf kijken. Via de website of telefonisch kun je eenvoudig een kaartje reserveren voor een door jouw gekozen tijdslot. Zo houdt het museum goed in de gaten, dat er niet teveel bezoekers binnen zijn. Eveneens staat er per zaal duidelijk aangegeven hoeveel mensen er in mogen en word je vriendelijk verzocht 1,5 meter afstand te bewaren. Mondkapjes zijn niet verplicht en is voldoende toezicht op naleving van de regels. Vermeldenswaardig vind ik dat de medewerkers ontzettend behulpzaam en vriendelijk zijn. Ook heb ik mij laten vertellen dat er voor kinderen activiteiten zijn, om ze op laagdrempelige wijze kennis te laten maken met al het moois dat er in het museum te zien is.

Je vindt het museum aan de Museumstraat 40 te Dordrecht. Wil je nog meer informatie? Neem dan een kijkje op hun website www.dordrechtsmuseum.nl of blijf op de hoogte via hun Instagram of Facebookpagina.