De Eikenhof

Soms kom ik jaren niet in bepaalde delen van mijn stad. Dat gaat niet bewust, dat loopt nu eenmaal zo. Grappig genoeg ontstaat de laatste tijd steeds vaker – zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen – ‘a trip down memory lane’.  Letterlijk. Met het wegwijs maken van de kinderen door de stad, kom ik weer op plekken waar ik langere tijd niet geweest ben. Bijvoorbeeld het buurtje waar mijn opa en oma jarenlang woonden en ik vaak ging logeren. Bij het fietsen vallen de herinneringen als een warme deken over mij heen.

Zo kan ik mij nog goed herinneren dat ik als kind bij mijn moeder voorop de fiets zat, onderweg naar die lieve opa en oma. Altijd kwamen wij langs een mooi, nabij de weg gelegen, wit huis met een prachtige de tuin waar dieren in rondliepen. Daar stopte mijn moeder dan even, om samen met mij naar de dieren te zwaaien. Het afgelopen jaar passeerde ik opnieuw een aantal maal dit huis. Zwaaien hoefde niet meer, wèl vroeg ik mij af wat het nu precies was. Een woonhuis? Een B&B? Ik had de laatste ontwikkelingen duidelijk gemist en want zag mensen de tuin in gaan. Mocht ik dat dan ook? Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Ik besloot de gok te wagen en stuurde eerst netjes een mail. Corrie reageerde snel met een warm bericht terug: ik was van harte welkom om een kijkje te komen nemen. Je begrijpt dat ik niet veel later enthousiast èn met mijn camera in mijn rugzak, op de fiets sprong. Ein-de-lijk zou ik erachter komen wat voor moois er zich allemaal afspeelt!

En ik kwam misschien wel nòg enthousiaster thuis! Wat een prachtige tuin, hartelijke mensen en een arsenaal aan mogelijkheden om te doen in die tuin (en dat zijn er nogal wat, daarom een extra lang interview!) al niet te weeg brengt. Dus ga met mij mee! Maak kennis met Freek en Corrie, de gezichten achter De Eikenhof in Dordrecht. Een klein stukje oase, te midden van een grote stad…

Dag Freek en Corrie, wat ontzettend leuk dat ik bij jullie langs mag komen. Hoelang bestaat De Eikenhof eigenlijk al?

Corrie glimlacht. “Het huis is in 1923 gebouwd, maar het land wat je hier ziet, is vele malen ouder. Dit is vroeger ook een park geweest: het Raamkil park. En als ik mij niet vergis, loopt hier langs ‘de Thure’, de rivier waar Dordrecht zijn naam aan dankt. Wat ook leuk om te vertellen is, dat in het weiland – daar, waar de schapen lopen – vroeger een ‘Reghuys’ oftewel Rechthuis heeft gestaan. Maar dat is al lang geleden afgebroken. Toch vinden we soms in de grond nog wel eens leuke oude verrassingen, zoals scherven of pijpenkoppen.”

Freek vult Corrie aan. “Even verderop ligt Landgoed Dordtwijck. Hier in de tuin staat een oud koetshuis. Het verhaal gaat dat – en ik denk dat het zomaar waar zou kunnen zijn – dat dìt het koetshuis van Dordtwijck is geweest. Ook als je de stenen goed bekijkt, zie je dat het heel erg oud is en de constructie ontzettend stevig.” 

Maar hoe zijn jullie hier terecht gekomen?

Freek glimlacht. “Ik heb een eigen bedrijf in veiligheidssystemen en Jan, de voormalig bewoner van De Eikenhof, was Grafisch Vormgever. Ik kende Jan uit de kerk en heb hem ooit benaderd om folders voor mijn bedrijf te maken. Op een dag vroeg hij mij langs te komen, om een ontwerp te bekijken en ik kreeg zijn adres. Ik wist eerlijk gezegd niet eens dat hier een huis stond, zo dicht begroeid was het! Maar eenmaal in de tuin aangekomen, was ik aangenaam verrast. Niet veel later heb ik tegen Jan gezegd ‘als jij hier ooit weggaat, zou je het dan willen zeggen?’ Ik dacht nog ‘die gaat daar nóóit weg’. Maar vrij snel is Jan toch gegaan. Naar Friesland, omdat hij rustiger wilde gaan wonen. En zo zijn Corrie en ik hier 15 jaar geleden komen wonen.”

Zag jij dat ook gelijk zitten, Corrie?

Corrie: “Nee, niet direct hoor. De tuin was helemaal vol gegroeid en niet onderhouden. Als je binnen in huis zat, kon je niet eens naar buiten kijken! Destijds werkte ik nog in de verpleging hier in het Refaja Ziekenhuis en wilde het eigenlijk wat rustiger aan gaan doen.. Maar Freek zag dit als een project en ik moet heel eerlijk zeggen dat het wel geworden is, wat wij destijds voor ogen hadden.”

Freek lacht. “Ja, het was hier wel heel anders dan nu hoor. Maar goed, daar keek ik wel doorheen.”

Hadden jullie allebei al groene vingers?

Corrie: “Ja, dat zit er wel van jongst af aan in. Ik ben opgegroeid op een boerderij in Vuren en heb er wel oog voor, hoe een stuk land vorm te geven. Hier in De Eikenhof wilden wij dan ook echt de natuur de baas laten zijn. We zijn gaan ontdekken hoe de tuin zich wilde vormen en hebben bijvoorbeeld paden langs bomen laten ontstaan. Dat ging heel organisch. De natuur laat ook zien hoe sterk zij is. Daarbij is Freek echt gek op bomen. Voordat we dit kregen, hebben Freek en ik een stuk land gekocht, wat we helemaal vol hebben gezet met bomen. En nu zitten we hier.. in deze mooie tuin met prachtige monumentale bomen, dat is echt genieten.”

Freek: “We hebben de hele tuin teruggebracht zoals het hoort of nou ja, zoals wij denken dat de natuur het aangeeft. Verderop in de tuin hadden we nog een mooie plek vrij en wisten eigenlijk niet zo goed wat we daar mee moesten doen. Daar hebben we een jaar of vijf geleden een oranjerie neergezet. Deze wordt regelmatig geboekt voor vergaderingen, teambuildingsuitjes en er is zelfs een keer in gedineerd met een trouwerij. Op koudere dagen kan er ook een kacheltje aan. Het is een hele fijne plek en mooie toevoeging aan de tuin geworden.”

Hoe ben je aan die liefde voor bomen gekomen Freek?

Freek: “Mijn vader was dominee en is begonnen in een kerk in de Achterhoek, in Geesteren. Naast de pastorie, had een familie een grote moestuin met hele mooie bomen. Daar raakte ik aan verknocht en is mijn liefde voor zowel bomen als moestuinen ontstaan. Zo hebben we bijvoorbeeld ooit een stekje van een mooie vijgenboom uit Frankrijk meegenomen. Hup! In een natte krant op de achterbank haha… En nu is het een prachtige boom en staat hij voor ons keukenraam.”

Corrie: “Ja en we hebben ook een hele mooie Ginkgo, die heeft Freek van zijn zus gekregen. Die hebben we drie keer moeten verplaatsen voordat hij het goed wilde gaan doen. Nu staat de boom heel dicht tegen het huis aan, maar goed een Ginkgo moet dat ook, anders brengt hij geen geluk.”

Nu begreep ik dat jullie bezig zijn met een zwemvijver achter in de tuin. Hoe ben je daarop gekomen?

Freek’s ogen glinsteren. “Dat heb ik altijd al gewild, een zwemvijver. Op die plek was al een vijver, maar die viel in de zomer altijd droog. Dat was een doorn in het oog! Kijk, mensen trouwen graag daar achter in de boomgaard en dan is het natuurlijk prachtig als daar een strakke plas water met mooie planten aan de zijkant ligt. Bovendien gaan we de vijver vullen met planten die het water zullen gaan zuiveren en kan er dus ook in gezwommen worden.”

Ja, je noemt het al, trouwerijen. Daar komen we zo op… Eerst wil ik graag weten wat jullie heeft doen besluiten allerlei activiteiten te ondernemen in jullie achtertuin?

Corrie: “Nou, ik had in het begin soms zo’n onvoldaan gevoel doordat Freek en ik deze héle tuin voor onszelf alleen hebben. We wilden deze mooie plek graag delen en daarbij is er ook zoveel te leren van de natuur. Wij vinden het belangrijk anderen daar deelgenoot van te maken.”

Freek: “Corrie kan dat altijd zo mooi zeggen hè? Hoe noem je ons ook alweer? Oh ja, we zijn ‘rentmeesters’ van De Eikenhof. En wij geloven dat delen de enige vorm is van vermenigvuldigen.”

Met welke activiteit zijn jullie gestart?

Corrie: “Met de Bed & Breakfast. Dat kwam eerlijk gezegd doordat in 2008 de crisis begon en we extra inkomsten nodig hadden. Ik had onder andere bij mijn neef in Canada gezien, hoe het was om een B&B te hebben en dat leek mij hartstikke leuk. En zoals gezegd, ik kom uit de zorg dus dat dienstverlenende en verzorgende zat er nog steeds in. We hebben van het huisje dat al in de tuin stond, een B&B gemaakt.”

En hoe kom je dan van een B&B weer bij bruiloften?

Corrie lacht. “Ja, dat loopt zo! Ik denk dat het alweer een jaar of 6 geleden is, dat aan ons gevraagd werd of er in de tuin getrouwd mocht worden. Deze mensen wisten via onze B&B, dat wij een mooie, grote tuin hadden en zij wilden erg graag hier trouwen. Dus zo gezegd, zo gedaan. We zijn gestart met een Joodse bruiloft en hebben daarna nog véle andere bijzondere bruiloften mee mogen maken.” 

Hoe vinden jullie dat? Dat je deelgenoot mag zijn van zo’n speciale dag?

Corrie: “Heel bijzonder! We maken het mensen erg graag naar de zin, we willen dat men het hier fijn heeft en zich prettig voelt. En om dan onderdeel te mogen zijn van een bruiloft, is echt een fantastische ervaring.. van zenuwachtige ceremoniemeesters tot fotografen die om trapjes vragen.. het zindert.”

Freek kan dat beamen. “We hebben hier zulke mooie bruiloften meegemaakt. Iedereen is op zijn mooist gekleed! We hebben ook één hele chique, memorabele, bruiloft meegemaakt. In de tuin werd een koffiekraampje en een ijskraam geplaatst, alles er op en er aan, niets was te gek! De volgende dag organiseren Corrie en ik het ontbijt voor de bruid en naasten, ook weer hier in de tuin en dat is altijd erg gezellig. De vader van de bruid zei toen ‘ik heb héél veel gezien, maar dìt vind ik toch wel het mooiste wat ik ooit heb meegemaakt! En dat komt ook door jullie’. Ja.., Freek glimlacht, prachtig compliment, toch?”

Op jullie website zag ik dat jullie ook een theetuin organiseren. Hoe zit dat?

Corrie: “Ja dat klopt, iedere woensdagmiddag is onze tuin open en kan men hier tegen betaling genieten van koffie, thee, frisdrank met heerlijke zelfgemaakte taart. Zie het als een soort open huis. Men hoeft hiervoor niet te reserveren. En wil iemand bijvoorbeeld hier zijn of haar verjaardag vieren, dan kan dat ook! Dat organiseren we dan op één van de andere dagen en dan is het wel handig als men bij ons van tevoren reserveert.”

Maar dan zijn we er nog niet.. jullie organiseren ook kinderfeestjes?

Corrie lacht. “Dat klopt ook! Inmiddels hebben we zelfs een ‘programma’ hiervoor ontwikkeld. Samen met de kinderen gaan we op speurtocht door de tuin. We hebben een schatkaart en op verschillende plekken kunnen de kinderen dan vragen beantwoorden. Bij iedere vraag, ontvangen zij een letter. Als we alle vragen hebben gehad, vormen de letters een woord èn daar ligt de schat! De vragen gaan over de natuur, dus bijvoorbeeld over de vogels en de insecten. Daar leren de kinderen ook weer van. En na een uurtje lekker bezig te zijn geweest maken we soms nog een pijl en boog of we gaan we een stukje varen…”

Freek: “Ja èn we starten het feest altijd met de door mij zelfgemaakte pannenkoeken. Die gaan standaard tot aan de bodem toe op!”

Corrie lacht. “Dat is waar! En als afsluiter maken we een vuurtje en mogen de kinderen marshmallows roosteren.”

Dat klinkt echt als een heel leuk kinderfeestje!

Freek glimlacht. “Dat is het ook! We hebben het wel meegemaakt, dat een groepje kinderen hier aan kwamen en één jongetje begon te huilen. Hij zei ‘ik wil dit niet, ik wil computeren’. Die vond er in eerste instantie helemaal niks aan! Toch besloot hij mee te doen met de groep en na afloop riep hij ‘dit is het leukste kinderfeestje dat ik ooit heb meegemaakt!’ Mooi als dat gebeurt.”

Ontzettend! Mooi om te zien wat jullie tuin kan doen. Het is zinnenprikkelend en echt een beleving.

Freek: “Ja en niet alleen voor kinderen hè? Wij zien ook weleens gasten gehaast in de B&B aankomen. De volgende dag staan die mensen er heel anders bij! Deze omgeving doet iets met je. Iedereen komt hier tot rust, ontspant. Ik heb dat zelf ook. Ik heb een hele leuke baan hoor, maar als ik na een wat mindere dag thuis kom en ik loop even door de tuin, ben ik alles alweer vergeten…”

Jullie hebben ook een moestuin die jullie samen met kinderen van een basisschool onderhouden toch?

Corrie glimlacht. “Járen geleden – volgens mij woonden wij hier nog niet eens – had ik op t.v. de ‘Groene Hemel’ gezien. Dat ging over een Amsterdamse onderwijzer, die met de kinderen een moestuin was gestart. Ik vond dat zó leuk! Dus toen we hier kwamen wonen, had ik al snel het idee om dat hier ook te organiseren. Maar dat bleek in de praktijk niet altijd even eenvoudig. Ik heb gemerkt dat de ene school gemotiveerder is dan de andere. Maar goed, inmiddels doen we het alweer een tijdje in samenwerking met de Vrije School en komen de kinderen iedere week aan hun stukje moestuin werken.

Is het net zo leuk als je had verwacht?

Corrie: “Ja, ik vind het ontzettend leuk! Ik wil de kinderen graag leren waar voedsel vandaan komt. Maar soms is het ook lastig want het is niet altijd een succesverhaal. Natuurlijk wil je dat als je iets zaait, er ook gelijk een mooi worteltje aan komt, maar zo eenvoudig is dat niet! Afgelopen jaar hadden we met heel veel slakken te maken. Daardoor stagneerde de groei. Aan de andere kant is dit ook een wijze les hoor en leren de kinderen om te gaan met tegenslagen. Zo is het leven nu eenmaal ook. Èn zo zien de kinderen ook, hoe kostbaar voedsel eigenlijk is.”

Tijdens het rondleiden door de tuin vertelde jij Corrie, dat je ook imker bent. Hoe is dat zo ontstaan?

Corrie: “Niets is vooropgezet en ontstaat gaandeweg. De bijen kwamen steeds meer in het nieuws en ik vond dat heel interessant. Mijn kapper vertelde dat je hier in Dordrecht een opleiding tot imker kan volgen, hij had het ook gedaan. Dat ben ik toen met onze zoon Thomas gaan doen. Jij hebt ook een zoon, die van de natuur houdt hè Daniëlle? Het is echt heel leuk om dat samen te doen! En honing is zó gezond, er zitten meer dan 100 enzymen in! Daarbij is het heel bijzonder om te zien hoe bijen te werk gaan.”

Verkoop je je eigen honing ook?

Corrie: “Ja, er zijn veel mensen die er al naar vragen. Het eten van honing uit je eigen regio helpt namelijk erg goed voor mensen die last hebben van hooikoorts. Dat komt omdat de bijen alle ingrediënten hier uit de buurt halen. Meestal verkopen we de honing met de fair en plaatsen we een oproep op Facebook. Maar eigenlijk gaat het vaak veel te snel! Dan zijn we al door onze potjes heen, nog voordat we het in de gaten hebben.”

Oké, we hebben al een hoop besproken met elkaar. Hebben we nu al jullie activiteiten benoemd?

Corrie: Nou, we hebben je nog helemaal niet verteld over de schilderweken in de zomer! Bart van de Bom van Barteljee organiseerde jarenlang schilderweken in Frankrijk maar sinds 2017 organiseert hij iedere zomer, bij ons een aantal schilderweken. Hij kwam een keer voor een beeldententoonstelling hier in de tuin en vroeg toen of we konden samenwerken. Dat vonden wij direct ontzettend leuk! Wij hadden daar stiekem wel eens over nagedacht maar durfden het nooit aan hem te vragen. Achteraf bleek dat hij hetzelfde had haha…”

Kun je vertellen wat die schilderweken precies inhouden?

Corrie: “Vanuit het hele land, komen mensen hier naar toe. Wij verzorgen een slaapplaats, zorgen voor koffie/thee, lunch, diner en Bart geeft les. ’s Avonds geeft hij dan ook lezingen over een kunstenaar, waar je de volgende dag mee aan de slag gaat. Dat is echt superleuk om te doen.” 

En waar komt jullie passie voor kunst vandaan?

Freek glimlacht trots. “Corrie heeft een grote liefde voor schilderen en schildert niet onverdienstelijk, als amateur. Heel erg leuk.”

Corrie: “De natuur en kunst passen ook zo mooi bij elkaar. Misschien is de natuur ook wel kunst? Ik kan er ontzettend van genieten als hier ergens een mooi hoekje ontstaat èn deze tuin zit eigenlijk vol mooie hoekjes. Ik word iedere keer weer verrast.”

Dat kan ik mij goed voorstellen. Ik ga zo even op onderzoek uit met mijn camera in jullie prachtige tuin. Heb we alles nu verteld of vergeten we nog iets?

Freek: “Als laatste is het nog leuk om te vertellen dat we op woensdag het ‘groene kratje’ hebben. Dat is van boer Korstiaan, van Zorgboerderij de Zuidpunt hier uit Dordrecht. Hij komt één keer in de week kratjes met groente brengen, die je hier kunt kopen. Ze kosten 7,50 per stuk en dan heb je voor 2 personen voor een aantal dagen een variatie aan seizoensgroenten. Ze leveren puur wat er op dat moment groeit en bloeit en gebruiken geen bestrijdingsmiddelen. Een mooi initiatief èn echt heel erg lekker.” 

Corrie vult aan: “Ja, en dan hebben ook nog ‘de Oude Beer’. Dat is de Stadslandbouwkas, die ligt aan de Wieldrechtse zeedijk in Dordrecht. Ook zij bieden bij ons groente aan, via een kratje.”

Ontzettend mooie initiatieven. Jullie doen zoveel verschillende activiteiten hier.. en de natuur is eigenlijk de rode draad. Brengt mij bij de laatste vraag: hebben jullie dan nog dromen of wensen?

Freek kijkt mij serieus aan.Ik zou het heel erg mooi vinden als we hier ook iets zouden kunnen doen, na afloop van een begrafenis. Dat mensen daarna hier even rond kunnen lopen, rustig na kunnen praten en wat kunnen drinken met elkaar. Die zaaltjes.. die ken ik nu wel en dan moet je vaak ook nog op tijd weg, want dan staan de volgende alweer te wachten. Het zou mooi zijn als we de gasten op deze manier ook iets kunt geven.” 

Dat klinkt erg mooi..

Freek: “Ja, lijkt mij ook. Een andere droom van ons samen is, dat we dit ooit door mogen geven aan één van onze kinderen. Dat wat opgebouwd is, niet verloren gaat. Mede omdat Corrie en ik het oprecht een eer vinden dat wij hier mogen wonen. Deze grond is natuurlijk niet ècht van ons en willen daarom graag de tuin delen met anderen. Ik zou het heel vervelend vinden als dat later teniet zou worden gedaan.”

Dat begrijp ik volkomen. Als ik het interview wil afronden komt er nog een nabrander van Freek.

Freek glimlacht. “Oh ja, ik wil ook graag trouwambtenaar worden. Volgend jaar staat al de eerste bruiloft gepland, die ik ga voltrekken. Zit toch ‘dat beetje dominee’ er bij mij in hè?”

 

Ben je benieuwd geworden naar dit prachtig stukje buiten, midden in de stad? 

Wil je heerlijk wakker worden in een rustige omgeving? Je verjaardag, trouwerij of werkuitje plaats laten vinden in de boomgaard of oranjerie? 

Neem dan eens kijkje bij De Eikenhof, gelegen aan de Dubbeldamseweg Zuid 362 te Dordrecht. 

Iedere woensdagmiddag kun je er tevens terecht voor koffie, thee, fris mèt een heerlijk stuk zelfgemaakte taart. Het is absoluut een aanrader en wie weet spot je deze paradijsvogel er nog wel ;).

Zit je nu lekker thuis op de bank? Neem dan alvast een kijkje op hun website www.eikenhofdordrecht.nl, op hun Instagram of op hun Facebook pagina!