Campuur Fotografie

Als je opa en je vader een grote voorliefde voor fotografie hebben, ben je gewoon van kleins af aan de Sjaak. Mijn vader vond echt iedere emotie mooi om vast te leggen. Ik zie hem nog lachend zijn camera pakken, wanneer ik als klein meisje stampvoetend door de woonkamer heen liep. Waarop hij dan heel lief zei ‘dit is toch ook mooi?’ Nee, fotograferen was bij ons thuis niet enkel besteed aan de leuke momenten, vakanties of uitjes. Als een soort Ed van der Elsken (beroemde Nederlandse fotograaf, red.) heeft mijn vader ons dagelijks leven mooi vast weten te leggen.

De waardering voor het vastleggen van kleine, ogenschijnlijk onbenullige details, komt vaak pas vele malen later. Want wat ben ik enorm dankbaar, dat mijn opa zijn gezin en de reis die ze met elkaar gemaakt hebben, heeft vastgelegd. Door zijn lens kijk je mee naar zijn huis in Bandung (Java, Indonesië). En zie je hoe het jonge gezin daar leeft. Legde hij vast hoe mijn vader en zijn broertje fietsen door de straten en hoe de baboe (kinderoppas) met de kinderen in de deuropening staat. Alsof hij de foto gemaakt heeft, toen hij s’ ochtends naar zijn werk toe ging. Maar hij neemt je ook mee op reis, naar een nieuw avontuur. Als ze met het gezin per boot naar Nederland vertrekken en een maand lang op een schip bivakkeren. Maar ook, als ze hier in Nederland aankomen en er een nieuw leven begint. Mijn opa heeft verschillende tijdsbeelden vastgelegd. Met details voor de oplettende kijker. En emoties in de ogen van de gefotografeerden.

Degene die ik deze keer ga interviewen, weet precies waar ik het over heb! Een aantal van jullie zullen haar misschien al kennen. Een paar weken geleden plaatste deze ervaren fotografe een oproep op Instagram, om mensen in Dordrecht, in deze vreemde tijd met corona, bij de voordeur vast te leggen met haar camera. Ik vond het direct een heel gaaf project en gaf ons gezin op. Wij kenden elkaar nog niet, maar tijdens het fotograferen ontstond een heel leuk gesprek en werd ik eigenlijk wel heel benieuwd naar deze ondernemende dame. Dus nam ik contact op met Petra Brouwer, het gezicht achter Campuur en het project ‘bij de voordeur’!

Hi Petra, hoelang werk jij al als zelfstandig fotograaf?

“Even denken.. sinds februari 2013. Dus alweer 7 jaar.”

Wat deed je hiervoor?

“Ik heb een aantal jaar op een reclamebureau gewerkt als fotograaf. Dat was voornamelijk productfotografie voor reclamefolders en brochures. Na een aantal jaar ging dat bedrijf failliet. Toen heb ik allerlei andere banen aangepakt, van op kantoor tot aan de horeca. Fotografie ben ik er altijd als hobby bij blijven doen. Mensen in mijn omgeving zeiden vaak ‘Waarom ga je niet voor jezelf beginnen?’ Maar dat durfde ik toen nog niet zo goed. Uiteindelijk heb ik de beslissing tijdens de zomervakantie genomen. Ik zat met mijn man op de camping en hij zei tegen mij ‘Ga het maar gewoon doen. We zien wel waar het schip strand, maar dan heb je het in ieder geval geprobeerd.’ Ja, kort daarna heb ik mij ingeschreven bij de KvK. En daar heb ik nog geen dag spijt van gehad.”

Dat kan ik mij voorstellen, het lijkt mij een heel mooi beroep!

“Ja het is een heel creatief beroep. Ik ontmoet hele leuke mensen en ik kom op hele mooie plekken. Heel af en toe heb ik nog wel, dat ik collega’s mis. Want het is soms wel een vrij eenzaam beroep. Je wilt wel eens met iemand brainstormen of creatief sparren. Dat mis ik nog wel eens.”

Heb jij een fotografie opleiding gevolgd of heb je het jezelf aangeleerd?

“Ik heb jaren geleden, een drie jarige opleiding bij de Berckepoort gevolgd. En toen ben ik bij het reclamebureau gaan werken. Daar had ik een collega, een echte ‘ouwe rot’ in het fotografievak. Hij heeft mij de fijne kneepjes geleerd. Hoe ik in een studio moet fotograferen en hoe het werkt met licht. Dus zo, eigenlijk.”

Wanneer begon de interesse voor fotografie?

“Ja van kleins af aan. Ik had een opa die fotografeerde en een oom. Zelf vond ik het ook interessant en leuk. Ik was denk ik een jaar of 10, toen ik mijn eerste cameraatje kreeg. Daar zat dan een rolletje in en mocht ik niet meer dan 2 foto’s per dag mee schieten, van m’n ouders. Anders werd het veel te duur, als ik in 1 keer zo’n rolletje wegschoot haha..”

Waar komt de naam van Campuur vandaan? 

“Het is een combinatie van Camera en Puur, aan elkaar. Maar het is ook een verwijzing naar die bewuste camping in Frankrijk, waar het idee is ontstaan. De camping bestaat helaas niet meer, maar heette Campour.”

Dat is leuk! En kun je jouw fotografiestijl omschrijven?

 

“Ik ben wel van lifestyle fotografie. Ik houd van spontane foto’s, waarbij je echt het moment, de sfeer en details in foto’s vastlegd. Ik ben een echte allrounder, want ik doe echt van alles. Ik doe dus niet enkel bruiloften. Op jaarbasis fotografeer ik wel een aantal bruiloften maar ik vind het ook leuk om ook familieshoots of bedrijfsfotografie te doen. Diversiteit vind ik heel erg belangrijk. Er zijn veel fotografen die zeggen dat je je moet specialiseren in 1 ding, want dan is het ook duidelijk voor de klant. Maar daar word ik niet gelukkig van. Dan wordt het een soort riedeltje, een trucje. En dan daag ik mijzelf niet meer uit. Ik vind het wel leuk, als ik een opdracht krijg en denk van ‘oh, hoe ga ik dan nou weer doen?’ En daar groei je als fotograaf dan weer van èn houd ik het voor mijzelf leuk.”

Waar haal jij je inspiratie vandaan?

“Hm.. toch wel veel via Social Media. Ik bekijk toch heel veel foto’s op Instagram, Pinterest of Facebook. Ik volg ook andere fotografen. Daarnaast lees ik fotovakbladen, waar dan weer tips in staan over belichting enzo.”

Heb je bekende fotografen, die een voorbeeld voor jou zijn?

“Er zijn zoveel fotografen die ik volg. William Rutten vind ik bijvoorbeeld hele mooie portretfoto’s van BN’ers maken. En hij verteld vaak ook het verhaal achter de foto. Dat vind ik heel leuk om te lezen.”

Is dat ook een beetje inspiratie geweest om het project ‘Bij de voordeur’ te beginnen?

“Ja ik denk onbewust wel. Ik had op Social Media gezien dat Wiliam Rutten een paar BN’ers, in de corona tijd, vanaf hun raam of voordeur had geportreteerd en dat vond ik wel heel erg leuk. Ik wilde dat ook wel doen maar dan met ‘gewone’ mensen in Dordrecht. Ik heb nu ook minder werk en wilde graag lekker bezig blijven. Een tijdsbeeld heb ik altijd al willen maken en zodoende is het idee ontstaan. Bij de foto’s bevraag ik ook de mensen, zodat je een beetje weet wat er achter de voordeur gebeurd. Ik vind dit heel leuk om te doen.” Petra zucht. “2020 gaan we nooit meer vergeten met z’n allen.”

Ik zag jouw oproep ook via Instagram, al in de eerste week. Had je verwacht dat het zo storm zou gaan lopen?

“Nee, helemaal niet! Dit had ik helemaal niet verwacht! Ik plaatste het bericht op Instagram en Facebook en hoopte dat er een paar mensen zouden reageren haha. Ik had niet verwacht dat dit zo’n succes zou gaan worden.”

Staat de agenda bomvol?

“Ja, ècht bomvol. Ik plan nu maximaal 2 of 3 dagen fotografie in per week, omdat ik ook tijd moet inplannen om de foto’s uit te zoeken, te bewerken en op Social Media en mijn website www.bijdevoordeur.com te plaatsen. En op de site zet ik er een iets uitgebreidere tekst bij, dan op Social Media. Ik ben hier wel bijna 5 hele dagen per week mee bezig. Ik krijg elke dag wel een aantal aanmeldingen binnen. En dat is heel leuk, maar de weekenden probeer ik wel vrij te houden. Want ik heb ook nog gewoon een gezin.”

En denk je ook al stiekem na, wanneer we straks weer naar buiten mogen, om met deze serie ergens te gaan exposeren? Of het vast te leggen in een boek?

“Ja, daar ben ik wel over na aan het denken. Wel is het een kostbare aangelegenheid om alle foto’s groot af te drukken en in te lijsten. Ik ben aan het kijken of ik misschien sponsoring hiervoor kan krijgen. Sowieso wil ik hier heel graag iets mee gaan doen, want ik vind het een heel mooi tijdsbeeld en serie. En of dat nu een boek gaat worden of een expositie, dat moet ik nog uitzoeken.”

En waar ik dan nieuwsgierig naar ben.. Wat hangt er bij een fotografe eigenlijk thuis boven de bank? Hangen er veel zelfgemaakte foto’s in jullie huis?

Petra moet lachen. “Ja er hangen veel zelfgemaakte foto’s in ons huis, ja. In elke kamer wel een aantal haha. Nu zijn wij hier thuis ook allemaal gek op foto’s, dat scheelt. En het zijn niet per se allemaal hele mooie foto’s maar ik vind foto’s altijd leuk en gezellig en aan allen zit wel een herinnering. Bijvoorbeeld van reizen of leuke uitjes. Wacht, ik laat je zien wat wij boven de eettafel hebben hangen.” Petra staat op en neemt mij, via de mobiele telefoon, mee naar de woonkamer. “Kijk, hier hebben we een soort schilderij hangen, wat eigenlijk een collage, soort mozaïek is van heel veel kleine foto’s. Die is wel heel gaaf.”

Dan de strikvraag.. Heb je een favoriete foto?

“Pfoe.. dat is lastig hoor. Hm.. ja, ik denk dat het deze is.” Petra wijst een mooie foto aan van een idyllisch verlaten zwart strand op Bali, met haar zoon zittend in een palmboom. “Dit is wel één van mijn favorieten.”

Hoe is het om met jou op vakantie te gaan? Ik heb op vakantie vaak eindelijk tijd om te fotograferen en loop dan als een (halve) Aziaat alles vast te leggen. Mijn man vindt dat niet altijd heel gezellig.. Hoe gaat het bij jullie?

“Mijn man vindt het helemaal niet erg hoor. Hij zegt ‘je doet maar, ik wacht wel.’ En zelf vindt hij fotograferen ook hartstikke leuk en maakt vaak foto’s met zijn iPhone. Onze zoon vindt het soms leuk en soms niet. Maar dat is een beetje puber eigen, denk ik.”

Wat is het meest bijzondere dat je ooit hebt meegemaakt?

“Ja.. je maakt zoveel bijzondere dingen mee.. Nu heb ik een aantal keer meegemaakt dat ik op de bruiloft van een zoon of dochter van een BN’er was uitgenodigd als fotograaf. En dan maak ik hartstikke mooie foto’s, maar die mag ik dan niet publiceren op mijn website, omdat daar uitdrukkelijk om gevraagd is. En dat zijn dan niet alleen de foto’s van de BN’ers die daar aanwezig zijn, maar ook de foto’s van hun kinderen die dan gaan trouwen. Dat is wel eens jammer maar tegelijkertijd is het ook wel heel bijzonder om met een beroemde DJ op een bruiloft te staan. Wat ik ook heel leuk vind, is om een kijkje te nemen in iemand zijn vak. Zo ben ik wel eens meegelopen met een kok en heb ik zijn werk vastgelegd. Of een tijdje terug kreeg ik de vraag om een dag mee te lopen met een jager. Zijn zoon had gevraagd om een serie foto’s, als aandenken te maken, omdat zijn vader met pensioen ging.”

Dat lijkt mij inderdaad wel heel leuk om zo een kijkje achter de schermen te nemen..

“Ja, ik heb ook bij 078 Magazine gewerkt en daar mocht ik foto’s van huizen maken, aan de buiten- maar ook de binnenkant. Dat is vind ik ook bijzonder, dat je gewoon bij mensen thuis van de kelder tot aan de zolder, alles mag zien en vastleggen. Er zijn zoveel diverse verhalen en momenten die je mee maakt.. Ik kan er een heel boek over schrijven haha..”

Laatste vraag. Waar ben je het meest trots op?

“Nou.. eigenlijk op wat ik de afgelopen jaren allemaal opgebouwd heb. Ik heb veel mensen leren kennen, een heel netwerk opgebouwd en dat heb ik toch wel allemaal in mijn eentje gedaan. Daarbij blijf ik ieder jaar mijzelf uitdagen. Dat kan door mezelf in een bepaald onderwerp of techniek verder de verdiepen. Ik volg regelmatig workshops of een training, ik leer graag bij. En dat typeert mij denk ik ook wel. Ik sta nooit stil, ik ben geen luie ondernemer haha.. En dat allemaal bij elkaar, dat is wel iets waar ik trots op ben.”

Ben jij benieuwd naar Petra’s foto’s of wat ze voor jou kan betekenen? Neem dan een kijkje op haar website www.campuur.nl en volg haar op Instagram!

Check ook Petra’s serie portretten van Dordtenaren, die zij in de Corona tijd thuis heeft vastgelegd. Je vindt de foto’s op de website www.bijdevoordeur.com. Hier is tevens een apart Instagram account aangewijdt! 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *